12-02-07

de gouden kooi

Soms zie ik de blik in zijn ogen. Een blik die ik herken van mijn spiegelbeeld.

De blik zegt genoeg doch zijn het woorden die niet uitgesproken worden.

Woorden van herinneringen. Gedachten die ik ook soms denk.

Maar ze zijn te lelijk om uit te spreken. Aan sommige zaken mag men immers niet twijfelen.

 

Een blik die zegt: ‘waar ben ik aan begonnen’ of ‘was het maar anders’. Misschien ook wel: ‘heb ik wel de juiste keuze gemaakt?’.

Een blik die samengaat met ‘ons’ en ‘kinderen’.

Beide wisten we dat het zwaar ging worden. Maar geen één van de twee wist hoe zwaar...en hoe moeilijk...

En soms zie ik het ook in zijn ogen: het verlangen naar....

Een terugblik naar het verleden waar we beide leefden naar ‘wat de dag bracht’, waar we ons geen zorgen maakten om geld en nog minder om ‘wat morgen kwam’. Een verleden waar het ene feestje het andere opvolgde, waar het ons niet kon schelen of we thuis geraakten en in welke toestand, onbezonnen, vrij,...

 

En nu is er ‘de gouden kooi’ zoals ik ze soms wel durf noemen. We maakten immers een keuze als ‘gezin’. Twee mengelingen van genen. En voor de rest van ons leven zou het bestaan: iemand met een stuk van hem en een stuk van mij. En noch hij noch ik kunnen ooit ons stuk terugnemen. Geen weg terug.

En de ongeschreven afspraak was gemaakt. Wat we begonnen gaan we ook afmaken. Niet nodig om erover te spreken. Hij blijft en ik blijf en we doen wat we moeten doen. We doen waar we voor kozen. We proberen het goed te doen, met warmte, met liefde, met geduld,...

 

Maar soms is het zwaar. En soms zegt de blik: ik moet even weg uit deze kooi. Ik hou van jullie maar even wil ik vliegen. Even wil ik jullie ‘vergeten’, 5 minuutjes maar. En dan kom ik terug naar mijn nest en hou ik jullie warm. Dus laat me even vliegen want anders stik ik. Streel me maar nijp je vingers niet toe.

 

En soms wordt er gevlogen. Hij weet dat en ik weet dat. En beide begrijpen we het.

Zolang het nest maar het onze blijft.

Zolang de blik maar even blijft.

 

10:33 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

@ Bibien .... vlieg meisje, vlieg zo hoog je kan, geniet van die vrijheid en kijk naar beneden, dan pas kan je zien hoe mooi het er toch wel is, ... dan kan je terugkeren, je armen leggen om hetgeen je lief is, en het gevoel hebben... 'Dit wil ik eigenlijk niet kwijt'!

Groetjes daarboven...
so far, so close

Gepost door: so far, so close | 12-02-07

@ so far so close eigenlijk schreef ik dit stukje voor 12/02/2006. Een dag vorig jaar dus...
En ik vloog niet...
Ik keek, huilde en begreep.

Gepost door: Bibien | 12-02-07

@Bibien ... een zeer belangrijk gegeven, maar ik kon dat uit je tekst niet opmaken....
Maar nu, las ik en begrijp ik je!

Groetjes,
so far, so close

Gepost door: so far, so close | 12-02-07

@ so far so close mijn kant ga ik hier (nog) niet uit de doeken doen :-)
Misschien ooit...maar niet hier denk ik.

Gepost door: bibien | 12-02-07

@Bibien ... hoeft ook niet, het is de bedoeling dat we lezen en proberen te begrijpen en af en toe eens kunnen helpen of een hart onder de riem steken...

Groetjes,
so far, so close

Gepost door: so far, so close | 12-02-07

dat is... ongelooflijk mooi geschreven...

Gepost door: beate | 12-02-07

Bibientje welke afspraken er ook zijn gemaakt onderling ... het is en blijft heel zwaar he ... het is niet wat men er van had verwacht ... de draagkracht wordt een enorme zwaartekracht en hoe zwaarder de vracht op je drukt ... hoe pijnlijker het wordt .

Gepost door: Ellen | 12-02-07

Ik weet niet precies, wat bespeur ik hier? het gemis van,een beetje verdriet,teleurstelling.Ik kan het stukje tekst niet goed plaatsen,maar goed dit zal wel aan mij liggen.Het zal wel een datum zijn die geen goede herrinnering achterlaat denk ik.En toch Bibien, hoop ik dat je nog wat meer van je zelf uit de doeken zou doen.Maar dat is volledig jou keuze maar zo zou ik u of wij toch nog wat beter leren kennen.Maar dat is waarschijnlijk nu wat je eigenlijk niet wil en met alle respect hoor.

Gepost door: jurgen | 12-02-07

@ Jurgen soms is het een kwestie van goed lezen....om meer over mezelf te weten...
En sommige weten waarover het gaat...andere niet...
Zij die me kennen dus wel :-)

Gepost door: bibien | 12-02-07

en dan nog ... Zelfs met de nodige afspraken is het zo biezonder moeilijk, bijna onmogelijk ... Schuldgevoelens, jaloezie, het verbetert er nie op ...

Mopsie
Kusje
x

Gepost door: Mopsie | 12-02-07

hoi prachtig hoe jij je gevoelens kunt neerschrijven...
vele groetjes

Gepost door: groene smaragd | 12-02-07

Het begint te dagen Bibien, je hebt het zeker niet gemakkelijk. De afspraak werd gemaakt, maar hou een oogje in het zeil hoe jullie je daaronder voelen. Het mag ook niet over een nacht ijs gaan, maar toch...
Ik kreeg werkelijk een krop in m'n keel aan het einde van je post. De is-het-dit-vraag heeft hiermee te maken he? En de vraag is hoelang dit vol te houden is.

Gepost door: Freggeltje | 12-02-07

Bibien ik keek in de spiegel en ik zag:
een vogel op zen vlucht
al was het maar even,
die daarna met een zucht
terug kwam aan zweven.
Naar dat nest met een andere warmte
dan hetgeen hij achterliet.
En in stil verdriet
zijn ogen sloot.
om datgene, om die ene ...
met liefs BB

Gepost door: Black Bird | 12-02-07

Gewoon een lieve knuffel van me , voor al het andere heb ik geen energie meer

Gepost door: Ellen | 13-02-07

De commentaren zijn gesloten.