16-03-07

het klappen van de zweep

Dien ik haar voor te bereiden? Een vraag die al een tijdje in mijn hoofd spookt.

Het begon allemaal met een simpele vraag.

'Mama, zei dochterlief, je weet toch dat Y al een tijdje mijn vriendje is?  Nu dacht ik zo, kan ik dan niet beter de pil nemen?'.

Woorden van een 6-jarige die trouwens nog steeds niet weet hoe de baby nu in godsnaam in de buik komt...

 

En toen dacht ik verder... Verder aan later en de liefde.

Aan de klappen van de liefde... Klappen die dochterlief waarschijnlijk ook te verwerken gaat krijgen. Klappen van een oen met pukkels die haar hart steelt om het nadien richting prullenbak te werpen.

En dan kwam het...de vraag...: dien ik haar voor te bereiden op 'de roze wolk' en het feit dat deze wel eens grijs kan worden?

Zelf kreeg ik hem ook... de klap. 1 x om exact te zijn. Nadien wist ik beter en vertrok ik telkens het te 'goed' ging. Vertrok ik voor de regenbui begon te vallen. Beter pijn in vreugde dan pijn na de vreugde.

1 keer en nadien nooit meer. Ook ik dacht bij mijn eerste vriendje dat er in liefde een woord als 'oneindig' bestond. Groot was dan ook de schok toen die 'oneindig' verdween.

 

Dus neem ik haar de roze wolk af als de tijd rijp is? Vertel ik haar op voorhand dat de mijnheer in kwestie misschien niet zal blijven? Dat een woord zoals 'altijd' niet meer is dan een leugen?

Probeer ik de grijze wolken wat witter te kleuren door de roze weg te nemen?

 

If desillusion takes

What illusion makes

what's the point in make believe?

 

10:18 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

Commentaren

... Als ik zelf aan kinderen denk, dan ga ik er altijd van uit dat ze klein en schattig zijn. Misschien moet ik mij ook eens voorstellen hoe ze opgroeien en mij opzadelen met de vraagstukken waar jij nu over schrijft.
Het probleem met die vragen is dat er geen goed antwoord op bestaat. Als je haar waarschuwt, zal ze mss nooit het gevoel hebben om op een roze wolk te lopen. Als je't niet doet heb je het risico dat de klap te groot is als de wolk grijs blijkt te zijn.
Ik denk dat het in zo'n dingen superbelangrijk is om er te "zijn" voor je kinderen als dat nodig is. Als ze nu van een roze wolk donderen of als ze er net oplopen. Maar voor de rest heb ik geen wijze raad in pacht...

Gepost door: Contessa | 16-03-07

ik denk dat je nooit iemand kan voorbereiden op die grijze wolk. ze geloven je toch niet. tis zoals contessa schrijft... er zijn. als die grijze wolk opduikt...
de voorbereiding op de pil is dan weer iets anders, eh! ;)

Gepost door: beate | 16-03-07

x Prachtig gezegd van Contessa. Ik ben tegenstandster van kinderen (en jeugd) hun dromen of illusies te doorprikken. Ze moeten het zelf leren, ervaren, verwittigen heeft geen zin. Je kan er inderdaad alleen maar zijn en een pleister op de wonde plakken.

Gepost door: Elle | 16-03-07

Not an illusion... Op het einde van mijn wijk is toevallig een oude schoolkameraad van me komen wonen. Zij doen het geweldig en ik durf er mijn hand voor in 't vuur steken dat 't zal blijven duren.
Mij doet het pijn als ik hun dochter zie stralen in de volle geborgenheid waarin ze kan opgroeien, daar waar ik de mijne maar de helft kan bieden. Ik zie dat het wel bestaat.
Zelfs al zou het nooit nog opnieuw een geluk worden, dan nog neem ik 'oneindig' liever als verdriet mee in m'n graf dan ten allerlaatste te moeten besluiten dat ik aan al mijn idealen verzaakt heb. Wie zou dan gewonnen hebben?

Gepost door: Beo | 16-03-07

Hartendieven verdoven altijd eerst de hersenen!
Het zou elkeen slechts één keer overkomen als het zo mooi niet was.
Men leert van elke ervaring, niet van goede raad.

ps. 'ze' was het in mijn gedicht!

Groetje

Gepost door: Willy | 16-03-07

't Is zo mooi Ach, liefde is zo mooi als ze nog jong zijn. t Zou jammer zijn om hun dromen nu al stuk te slaan. Z heeft ook een lief, is tot over zijn oren verliefd maar ik laat hem er lekker van genieten. De miserie die liefde met zich mee kan (maar niet moet) brengen, leren ze wel uit de reltaies van de volwassenen die hen omringen.

Gepost door: Engel | 16-03-07

als je je al de vraag stelt... of je het haar gaat vertellen... Vraag ik mezelf af: 'miss bibien, hoe druk je iets in woorden uit wat je alleen maar kan voelen?'

Mocht je haar voor je zetten eens de tijd er rijp voor zou zijn, zou het kunnen dat je te laat bent.
Mocht je haar voor je zetten eens je vindt dat het kan en moet gezegd worden is ze praatvaardig genoeg om te zeggen: "ma-ahaah, zaag toch niet zo"
Mocht je haar naast je zetten, haar hand nemen, naar boven kijken en zeggen... zie je die hemel liefje... zo is de liefde, bewolkt... Allesoverheersend, af en toe helder blauw, maar met mogelijkheid op neerslag... Ze zou je niet begrijpen... Neerslag wordt enkel begrepen door zij die het al eens gevoeld hebben op het blote gezicht...
Mocht je haar naast je zetten en haar schouder tegen je arm voelen, haar tranen zien en zeggen... ik had het je toch gezegd, zou ze je de rug toekeren...
Mocht je haar naast je zetten en haar schouder tegen je arm voelen, haar tranen zien en zwijgen... even door haar haren strijken en in stilte de minuten doorkomen zou ze weten, dit is mijn mama...

Gepost door: abnormalia | 16-03-07

Ontroerend en heel mooi om over na te denken, wat jij je afvraagt... Mijn motto is echter: de (emotionele) hoogtes zijn net zo fijn, omdat het contrast met de laagtes zo groot is... En dus ja, ik denk dat iedereen wel door beide fases eens moet... Mijn zusje zit ook nog in de 'naïeve' gedachtengang van first love, love of my life.. Je hoopt het voor hen, maar je weet ook wel dat die kans niet zo groot is... Toch kan je zoals al gezegd werd, die droom gewoon niet aan diggelen slagen, dat krijg je niet over ja hart... (ik toch niet ;)

Fijn weekend hé!

Gepost door: CIA | 16-03-07

Hey Miss Bibien,
Ik heb geen kinderen en dus geen ervaring op dat vlak. Ik heb wel, net als iedereen, blauwe plekken en littekens als resultaat van het van roze wolken vallen. Maar zelfs al zou iemand me gewaarschuwd hebben, ik zou er toch op meegereisd zijn. En ik heb er geen spijt van. Maar de mensen die naast me stonden toen ik ervan af viel, die me recht hielpen en zeiden dat het weliswaar pijn doet, maar dat je er niet aan dood gaat, ben ik heel dankbaar. Ik denk dan heel dapper dat ik dat voor mijn kinderen ook zou proberen.
Grts, JB

Gepost door: Joe Bradley | 17-03-07

hoi ik heb geen kinderen dus op dat vlak kan ik je geen raad geven. Maar ze is nog zo jong, mss haar laten dromen in hun fantasiewereldje??? Iedereen valt ooit eens van deze wolk en iedereen heeft littekens van verloren liefdes, gemiste liefdes,... ergens maakt het je ook wie je bent, het maakt je sterker ondanks de pijn die het veroorzaakt...
Nog een prettig weekend

Gepost door: groene smaragd | 17-03-07

hoi probeer haar goed voor te bereiden als de tijd rijp is. Ondanks mijn uitspraak faalde ik echter ook, pijn is een leidraad in het leven.
Enkel jij kan haar genoeg liefde geven.
knuffels en liefs, BB

Gepost door: Black Bird | 18-03-07

Ik denk niet dat je haar erop kán voorbereiden...
Bovendien: zo'n dingen gebeuren meestal op de leeftijd dat jongeren van hun ouders niet meer teveel willen aannemen voor een tijdje...

Gepost door: Anna Stesia | 19-03-07

Neem haar roze wolkje nog niet af.. nu niet en later ook niet.... Als ze deze dingen zelf kan ervaren komt ze er veel sterker uit... Er zijn nu eenmaal dingen die ze aan den lijve moeten ondervinden... Spijtig genoeg... Als je haar gaat waarschuwen voor de dingen die zouden kunnen gaan gebeuren gaat ze zich nooit voluit kunnen geven in een relatie... Ze gaat wantrouwig zijn en zichzelf achter een muurtje verstoppen.. Neen laat haar nu nog maar kind zijn en de dingen des levens zelf ervaren... Wees er voor haar als ze je nodig heeft maar die eerste levenslessen, hoe hard ze ook zijn, daar leert ze veel uit!
Fijne dag nog!

Groetjes,
so far, so close

Gepost door: so far, so close | 19-03-07

Ik ben heel blij voor jullie dat de operatie geslaagd is en wens hem veel beterschap toe :-)

Laat haar groeien en openbloeien als een roosje in de knop Bibientje. Water en droogte daar moet een rozeknopje ook door. Laat haar het leven ontdekken met al z'n slechte maar ook goeie kanten en wees er voor haar als ze je echt nodig heeft. Weinig woorden en vele knufjes helpen je kids in het volwassen worden.

ps: Ik hoorde de echo ' GET LOST ' en wist dat het goed was ;-)

Bedankt Bibientje voor je lieve woorden van troost.

lieve groet

Gepost door: Ellen | 19-03-07

amai zeg wat een vraag! ik zou achterover slagen bij zo'n vraag zeg. Om zo'n oent zou ik het haar toch rustig uitleggen hoe dat allemaal in zijn werk gaat en haar ook duidelijk maken zodat ze die zware klappen niet teveel moet ondervinden. groetjes

Gepost door: sylvie | 20-03-07

Niet doen. Onwetendheid kan prachtig zijn.
Ikzelf heb daar nu wel nooit last van gehad, altijd de nuchterheid zelve geweest. Mss jouw dochter ook, al hoop ik van niet. Het bederft de pret wel eens.

Gepost door: c | 21-03-07

De commentaren zijn gesloten.