22-05-07

vergeet het maar.

Lang in twijfel geweest om het hier te vertellen. Het verhaal van de twee kleine meisjes die ik ooit kende. Want elk verhaal is voor eigen interpretatie vatbaar. En elk verhaal zal verschillende reacties opleveren. En sommige van die reacties zouden het verhaal misschien alleen maar erger maken. Maar kom, laat ik het delen, het verhaal. Al is het onder het motto: lees en leer.

 

Ik zou kunnen beginnen met te vertellen dat het allemaal begon op een warme zomerdag of een koude winterdag. Maar beide zijn niet van toepassing. Het was een allerdaagse dag, zoals zovelen. Twee kleine meisjes S en S kwamen ter wereld. Daar, op een plaats, waar geen kinderen hoorden. Op een plaats waar men had moeten nadenken. Op een plaats waar de volwassenen eerst zichzelf hadden moeten vinden alvorens aan een kind te denken.

Voor de buitenwereld was het een gelukkig gezin of toch op zijn minst een gezin dat zijn best deed om een leefbare omgeving te creeren. Dat ‘leefbaar’ slechts een illusie was zagen ze niet. En diegene die het wel zagen zwegen.

Dat de twee meisjes wonden opliepen die hun verdere toekomst zou beinvloeden was slechts bijzaak. En nu, later, praten ze niet of slecht sporadisch over de wonden. Ze zijn er, voelbaar, doch niet bespreekbaar. Want ‘praten over’ zou slechts een bevestiging zijn van ‘dat’ wat ze willen vergeten.

Vergeten hoe rood het bloed is, bloed van eigen moeder.

Vergeten hoe het huilen klinkt afgewisseld met het luide gegil.

Vergeten hoe diep angst en onmacht zich kunnen laten voelen.

Vergeten hoe eenzaam tranen kunnen zijn.

Vergeten dat elke seconde belangrijk is als men wacht op het onvermijdelijke.

Vergeten hoe een beeld zich op het geheugen kan branden

Vergeten hoe blauw de huid kan zijn

Vergeten hoe een mes kan blinken

Vergeten hoe een klein kind zich kan voelen, hulpeloos en zo alleen

Vergeten hoe ze beide verlangden naar wat warmte en wat rust.

Vergeten dat ‘later’ nooit normaal zal zijn.

 

Ach, vergeet het maar...Niets meer goed te maken. Tijd kan men toch niet terugdraaien. Gelukkig maar.

 

 

 

10:21 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

Commentaren

... Een dikke knuffel van blogman.

Gepost door: Kevin | 22-05-07

@ Kevin daar zal het kleine meisje vast blij mee zijn :-)

Gepost door: Bibien | 22-05-07

dit lijkt wel een postje recht uit de anima-toren.
hopelijk is de toekomst van de meisjes mooier, zachter en vooral niet eenzaam.

Gepost door: beate | 22-05-07

Laat me enkel dit zeggen: er is een groot verschil tussen dit verhaal wèl gelezen te hebben en het niet gelezen te hebben. Moge die meisjes supergelukkig zijn/worden!

Groetje

Gepost door: Willy | 22-05-07

Het enige wat er bij mij nu uitkomt na het lezen van dit postje zijn tranen...geen woorden...wel een voelen van...
ROTWERELD!!!

Gepost door: Ellen | 22-05-07

@ Willy en Ellen Wat ik weet van de meisjes ;-! doen ze het beide redelijk. Alhoewel ze sommige angsten hebben overgehouden. Men denken aan de angst om te vertrouwen... Maar evengoed verlatingsangst. Maar dan vooral de angst om te worden zoals zij die het verkeerd deden...

Gepost door: bibien | 22-05-07

Een oud Grieks spreekwoord zegt: 'Bezit vele vrienden en weinig vertrouwelingen.'

Dank voor je compliment op mijn blog, Bibien. Maar alles kan beter, hoor!

Groetje

Gepost door: Willy | 22-05-07

!! slik, het lijkt wel of je je jeugd samen met mij hebt doorgebracht (heb het al een paar maal van me af willen schrijven, maar dat gaat niet ...)ik kan me iedere seconde zo nog voorstellen, maar ik kan niet vergeven...
ik ga je niet zeggen "ocharme", want dat helpt niet, ik ga je gewoon zeggen, zorg voor uzelf en hen die u echt dierbaar zijn, het zullen er niet veel zijn, maar ..enfin..je weet het wel waarschijnlijk..

Gepost door: anima-negra | 22-05-07

Schrijnend verhaaltje en ik wou dat zulke verhaaltjes niet bestonden.... dat niemand dit zou moeten meemaken.
Spijtig genoeg komt dit meer voor dan velen onder onder ons denken, en vaak dichter bij huis dan we durven denken.
Ik zelf kom uit een 'warm nest' maar weet, door mijn job, hoe hard het klappen van de zweep soms kan zijn.
Herinneringen doen pijn maar erover praten is nodig om het voor een stuk te kunnen verwerken!

Fijne dag nog!

Groetjes,

Gepost door: so far, so close | 22-05-07

Je zal het nooit vergeten maar jij zal dit je kinderen niet aandoen.Hou je goed Bibien

Gepost door: jurgen | 22-05-07

om effe stil te staan.
het weten, erkennen, het besef van de ervaring in het verleden maakt een andere persoon die een groot hart zal hebben (kan me niet goed uitdrukken, sta een beetje perplex)

Gepost door: watje | 22-05-07

Ik vind het sterk dat je dit verhaal durft schrijven hier !! Durven het onuitgesprokene schrijven helpt angsten en herhaling te overwinnen.

Gepost door: Els | 22-05-07

ja zulke verhalen komen meer voor dan de mensen denken. En inderdaad, iedereen zwijgt! Als de buurkinderen of de buurvrouw weer eens schreeuwen van angst of pijn kan je beter je raam dicht doen, als je niks hoorde, gebeurde het ook niet. Je zal begrijpen dat dit verhaal me enorm aangrijpt en ik vind het moedig dat je het opschreef.
Nu nog wachten op rechten, zie!
Dikke knuffel!

Gepost door: beesken | 23-05-07

Wat een aangrijpend verhaal. In jouw weinige woorden zie ik een heel levensverhaal passeren.

Gepost door: els | 23-05-07

Gaat het een beetje Bibien?
Lieve groet

Gepost door: Ellen | 24-05-07

:-) ik ook...allee denken dan hé...

Gepost door: anima-negra | 25-05-07

Uit mijn lood geslagen met mijn mond vol tanden... zo zit ik hier nu een beetje. Vind echt geen woorden. Ik zeg het dan maar met een hele stevige, dikke knuffel.
JB

Gepost door: Joe Bradley | 26-05-07

Bibien had dit al gelezen,
weer komen lezen
en nog eens en ik kan niks zeggen.
té moeilijk.
het beste en liefs, BB

Gepost door: Black Bird | 26-05-07

Het zou... het zou de beschrijving van mijn jeugd kunnen zijn. Letterlijk. En inderdaad, praten over is erkennen.
Alleen waren wij met meer thuis en ben ik de oudste.

Gepost door: a-woman | 31-05-07

De commentaren zijn gesloten.