18-06-07

Schemerzone

Schemerzone.

 

Ik zit in wat ik graag noem ‘mijn schemerzone’. De zone waar ik vertroef als ik het even niet meer weet. De zone waar er vragen worden gesteld zonder een duidelijk antwoord te weten. Vragen zoals: ‘Wat wil ik?’ ‘Wie ben ik?’ ‘Wat gaat de toekomst zijn? En vooral ‘Welke keuze moet ik maken?’ gevolgd door ‘Maak ik dan wel de juiste keuze? in combinatie met ‘Krijg ik dan geen spijt van mijn keuze?’.

Ziezo, een vrij vermoeiende zone dus. Geen wonder dat vermoeidheid mijn dagen vult en de wallen onder mijn ogen chronische neigingen hebben.

 

Ik las de reacties op mijn vorig stukje en begreep ze. Allemaal. Ook al liepen ze ver uiteen. Geschreven vanuit een verschillende gemoedstoestand (sommige verdedigend, andere realistisch, medelevend,...).

 

‘Ga bij hem weg.’ Een veel voorkomende reactie hier én in mijn vriendenkring. En een gedachte die al vaak door mijn hoofd ging bij wijze van vraag: ‘waarom ga je niet bij hem weg?’. Waarom ja, waarom niet nee.

Misschien wel omdat mensen geneigd zijn om te interpreteren wat ze lezen. Maar vergeten ze daarbij niet dat ‘hij’ ook een mens is met gevoelens én een hart. Juist. Daarom ja. Omdat ik gedurende 7 jaar ook soms ‘de kleine jongen’ terugzag in hem. Een kleine jongen die het ook niet makkelijk heeft gehad. En ja, hij deed serieus wat zaken mis. Maar dan komt de vraag ‘kon hij wel beter?’.

En néé, ik ben hier geen goedkope verdediging aan het neerzetten. Ik probeer een eerlijke strijd te voeren mét respect voor beide mensen. Was mijn vorig schrijven verkeerd? Ja en nee. Het was een realistische weergave van mijn leven maar wel vanuit MIJN oogpunt. Wat is de zijne? Niet geschreven doch belangrijk....

 

En of we er deze keer uitgeraken? De wijzer gaat elke dag meer en meer richting ‘nee’. Wat een spijtige zaak is of misschien ook niet. Zo ook vanmorgen:

 

HIJ: het lukt blijkbaar niet meer tussen ons hé.

IK: Nee.

HIJ: waarom bol je het dan niet af?

IK: oké. Waar moet ik heen met 2 kinderen? (waarbij ik even dacht dat ik ook wel evenveel recht heb om in het huidige huis te blijven wonen mét de kinderen  maar soit)

HIJ: dat weet ik niet.

IK: wel, ik ook niet. Dus daarom bol ik het niet af.

HIJ: zolang je maar weet dat ik toch niet ga veranderen. Ik zal alles zo blijven doen.

IK: oké, dan is jouw keuze duidelijk gemaakt. En de mijne ook.

 

En de wijzer draaide nog een stapje verder....

 

10:36 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

Commentaren

Dit heeft geen zin hoor Bibien. Ik wéét dat ermee kappen moeilijk is, en dat je er verschrikkelijk tegenop ziet, maar dit heeft echt geen zin. Er wacht je verademing, maar je moet de tijd zelf proberen te kiezen. Maar doen meid. Doen.

Gepost door: casper | 18-06-07

Hallo Bibien... Ik wil mij echt niet bemoeien met je huishouden, en ik ken zeker de achtergrond niet, ook niet jullie karakters enz... Maar als ik de twee eerste regeltjes van jullie gesprek lees, dan kan ik zo het vervolg eraan breien. Ik probeer gewoon rechtuit te zijn, vergeef het me. Laat mij duidelijk stellen, dat ik lees dat er iets is dat jullie nog altijd samen houdt. Hoe klein het ook is, probeer hierop verder te bouwen.
Hij geeft aan dat het blijkbaar niet goed lukt, jij antwoordt met 'neen' en daar stopt het voor hem ook hé...! Einde gesprek... en dan komen de verwijten. Zelfs al merk je dat het idd niet meer gaat... praat erover... ga daarop in... Zet alles eens samen op een rijtje... Bij hem blijven omdat je niet weet waarheen, is geen oplossing... en als dat het enige argument is vind ik het normaal dat hij zo reageert, dat is een 'afscherming'... Je moet het langs beide kanten bekijken.
Kijk Bibien, ik wil hier geen partij trekken, dat doe ik nooit... maar ik zie niet graag mensen uit elkaar gaan... Het gras is op een ander niet groener... Jullie hebben samen kinderen, en wie weet wat nog allemaal... Gooi het niet zomaar weg. Ik weet dat dit niet de eerste crisis is, en er gaan er (spijtig genoeg) nog komen hoor... Dat is overal zo... Stel jezelf de vraag hoever je wil gaan, ook in vergeven, waar liggen jouw fouten, wat is de oorzaak van zijn gedrag, is het echt wel allemaal zoals jij het ziet? En ik weet niet wat nog allemaal... Ik kan je een verhaal vertellen van een vriendin van mij, maar ik kan het hier niet.... Aub Bibien, uit elkaar gaan is de laatste stap... en je kan geen water bij de wijn blijven doen, als alles al water is... Ik weet het maar.... Denk na, doe het zelf... laat je niet beïnvloeden door anderen... Ook niet door mij natuurlijk... Ik ken de ganse situatie ook niet.

Veel sterkte!

Gepost door: so far, so close | 18-06-07

quote: "zolang je maar weet dat ik toch niet ga veranderen. Ik zal alles zo blijven doen."
'nuff said: Waar heb ik mijne zware bottin gelaten? Ik kan ik mijn persoonlijk record buitenstampen nog eens proberen te verbeteren.
groetjes,
Kevin

Gepost door: Kevin | 18-06-07

whatever you do... i'll stand by your side.

Gepost door: beate | 18-06-07

niet makkelijk Het is inderdaad niet makkelijk om te beslissen en één ding is zeker indien je de beslissing neemt om de wegen te scheiden dan zal dit wel een zware periode zijn.Maar het zal aan de andere kant ook een nieuwe start zijn in je leven.Als hij niet wil veranderen stel ik me voor dat je zo niet verder wil.En stel dat hij wel wil veranderen hoe lang zal hij het volhouden want je kan zo maar niet van de ene dag op de andere je karakter veranderen,je kan er wel wat aan schaven maar volledig veranderen is volgens mijn mening uitgesloten.Je zal alles eens goed moeten overwegen eens kijken of je het alleen aankan en dergelijke.Maar aan de andere kant aankunnen of niet ik zou er niet naar kijken ze zullen je niet laten verhongeren en er zal wel iemand zijn die je eventjes kan helpen.Eigenlijk zou je onderling moeten kunnen overeen komen en zo uit elkaar gaan als hij een beetje respect heeft zou hij toch kunnen zeggen van ik zoek wel iets anders maar ik vrees ook al ken ik hem niet dat hij zo niet in elkaar zit.Allee sterkte nog en doe het juiste...

Gepost door: jurgen | 18-06-07

Lieve bibien Na dit stukje te hebben gelezen, kan ik me heel goed inbeelden hoe jij je voelt (echt waar).
Een klein geheimpje zal ik prijsgeven opdat je weet in hoeverre ik je begrijp...
Op het moment als je denkt, ik ga weg bij hem, begin je hem stiekem te observeren en zie je dingen zoals: Liefde, een geschiedenis samen, de goeie en slechte momenten, zijn manier van doen, zijn handelingen enz. allemaal dingen waar je indertijd voor viel. Dan begint het nadenken over: Hoe gaat het verder met hem als ik mijn rug voorgoed naar hem keer? Wat zal er in zijn hoofd omgaan? Hoe gaat hij zich voelen?
Ach, keuzes maken blijft ontzettend moeilijk he, je weet nooit of het de juiste is.
Nu mijn mening: Als praten niet helpt en hij zijn werkelijke gevoelens niet wilt prijsgeven en hij blijft zeggen: bol het dan af...dan zou ik gaan. In ieder geval, als mijn man zoiets zou zeggen, dan ging ik omdat ik dan weet dat het echt gemeend is.
Ik hoop bibientje dat je eruit geraakt en wens je veel moed toe in eender wat.
lieve groet

Gepost door: Ellen | 18-06-07

lijkt me een koel onderhoudje geweest zijn, maar dat is ook bij een tekst zo, hier spreekt waarschijnlijk veel meer de gezichtsuitdrukkingen van jullie een grotere rol in hoeverre het koel is of niet.
er zijn er maar 2 die het kunnen weten hoe het verder moet, dat zijn jullie 2.

Gepost door: watje | 18-06-07

complexe dingen zenne! soms vraag ik me af waar ik me in m'n eigen leventje druk over maak :s
vandeweek ist weer roedilunch, he, da's altijd een oase in een zee van troubles ! ;-)

Gepost door: roedi | 18-06-07

Jij had ook kunnen zeggen wat je dacht, nl:
Hij moet het afbollen en jij blijf thuis met de kids. Dan kan hij doen en laten wat hij wil.
Het is de financiële put waar jullie vrezen in terecht komen die jullie weerhoudt een stap verder te gaan.

Gepost door: Duvel | 18-06-07

@ Duvel De financiele put op de tweede plaats ja.
De kids op de eerste plaats.....

En ja, ik had dat kunnen zeggen. Klopt. Ik heb het wel gedacht :-). Maar ik neem aan dat dat niet van tel is.

Gepost door: bibien | 18-06-07

Bibien het is zo een beetje zoals Ellen zegt
maar ik begrijp dat jullie samen iets hebben
het opgeven is niet simpel maar
als je het doet om de kids of de financiele kant
is dat de verkeerde reden.
zoek dus voor jou de beste oplossing maar neem het heft ij eigen handen.
niet makkelijk, I know ;-)
liefs BB

Gepost door: Black Bird | 18-06-07

Een relatie is de hardste leerschool die er bestaat, tenminste voor wie het ernstig bedoelt. Als de liefde niet meer speelt (en medelijden is menselijkheid, maar geen liefde), dan moet er gepraat worden. Op moeilijke momenten lukt dat niet (spiraal van boosheid, verwijten, e.d.). Zijn er kinderen, dan is het nog ingewikkelder. Als twee partners nog voldoende liefde hebben voor elkaar, dan valt het opzoeken van professionele hulp niet zomaar weg te lachen. Wil geen van beiden of slechts één zulks nog een kans gunnen, dan is het tijd voor een definieve onderlinge overeenkomst, (vrede)rechter of advocaat, naargelang de situatie (gehuwd, samenwonende) en de weerstand die opgeworpen wordt. In zo'n geval is elke uitgestelde dag een lijdensweg. Ook kinderen zitten dan met aanslepende twijfels. Uit wat ik op jouw blog al gelezen heb, kan ik afleiden dat jouw moedertaak hoog scoort, Bibien, en dat geeft recht op heel veel geluk. Ik hoop het echt voor jou.

Groetje

Gepost door: Willy | 18-06-07

De dingen des levens... Niemand kan je vertellen wat je moet doen. Van belang is of je er beiden nog moeite voor wilt doen. Zonder kids zou de keuze misschien vlotter gemaakt zijn, maar niet minder moeilijk. En het welzijn van onze kinderen is een voorwaarde voor ons eigen welzijn, toch? Soms is het de moeite waard om met dat in je achterhoofd net even een stapje meer te zetten (hulp daarbij is dan wel aan te raden). Maar het kan ook zijn dat je (beide) tot de conclusie komt dat het helaas niet haalbaar is om (opnieuw)een fijne relatie te krijgen. Erover (eerlijk) praten is dan wel een must en dat kan jammer genoeg niet iedereen. Communicatie is zonder meer al lastig en helemaal wanneer er gevoelens mee gaan spelen. Sterkte er mee Bibien.

Gepost door: Nantie | 18-06-07

Piep! Kiezen is altijd keuze(s) achterlaten.
Achterlaten is afscheid nemen.
Afscheid nemen is met zachte gebaren inpakken wat dierbaar is, en voorzichtig weggooien (of wegschenken?)wat nutteloos is ...

Misschien heb je gewoon dat papier nog niet in huis, dat zijdepapier, of misschien gewoon bruin papier, om je mooie herinneringen in te verpakken?

Voor ondertussen, veel zonneschijn.
Tina

Gepost door: Dulcera | 18-06-07

hallo, het is met sylvie (van wereldvansylvie.skynetblogs.be), mijn blogje werd per ongeluk verwijderd en skynet weigert die terug te herstellen moest ik maar een nieuw blogje beginnen!!! Er moet nog vanalles aan gebeuren maar dat zal er zeker nog komen! groetjes en tot snel

Gepost door: sylvie | 19-06-07

Juist Bibieneke,
Zo is het beter.
Ja indien, wat dan?
En indien niet, hoe dan?
Dat zijn de vragen waarop je een antwoord moet vinden. Ondertussen leef je verder en moet je proberen er het beste van te maken.
Doe dat.
Zoen
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 19-06-07

ideetje.. ik weet niet hoe verzuurd de relatie/communicatie is of in hoeverre jullie beide de wil/energie hebben om de relatie te proberen redden. Maar proberen kan nooit kwaad dus misschien kunnen jullie het volgende eens problemen (klinkt misschien onnozel maar..het helpt wel in sommige relaties):
Schrijf beide individueel op wat jullie stoort aan de andere of wat je kwetst.
Een voor een overlopen jullie elk je opsommingen, waarbij je telkens uitlegt waarom dat je stoort, met voorbeelden en dergelijke, hoe jij graag zou hebben dat het verbeterd enz.. Na jou uitleg hierover krijgt hij de kans om daar zijn mening of interpretatie over te geven, en omgekeerd. De regeltjes zijn luisteren naar elkaar, elkaar niet onderbreken en niet boos worden, als je toch boos wordt dan ga je buiten maar vijf minuten afkoelen.

en wat ook belangrijk is, is even opschrijven wat juist wél goed gaat, of wat je wel goed vindt aan hem en omgekeerd, want het zijn die dingen waar je van moet starten als jullie beslissen om allebei water bij de wijn te doen en de relatie terug positief te proberen maken.

Het zorgt er allesins voor dat het broodnodige gesprek gestructureerd verloopt, dat jullie niet hervallen in verwijten, maar op een constructieve manier de negatieve en positieve kanten overlopen. Het geeft jullie ook de kans om eens dingen te zeggen die je meestal niet zegt maar die onbewust wel verder borrelen en af en toe een bom doen barsten..

Tis maar een ideetje, en misschien (misschien ook niet) helpt het. Tis wel heel confronterend en het kan zijn dat jullie besluiten dat het hopeloos is, maar dan is het tenminste uitgepraat.
In ieder geval, veel moed en sterkte!

Gepost door: Saar | 20-06-07

De commentaren zijn gesloten.