26-07-07

waarom doe ik?

Ik zit weer in mijn 'moeder, waarom doe ik dit toch' levensperiode.

Dat mijn vakantie ten einde loopt zal wel een kleine invloed hebben op deze denktijd.

Zo begin ik reeds te denken aan het vroege opstaan volgende week om onder stress in de auto te kruipen, een uur te bollen, om dan met een hoop excuses te laat op mijn werk aan te komen.

Of ik begin te denken aan het tijdstekort dat ik weer ga krijgen. Haasten haasten haasten.

De onafgewerkte taken, de kinderen die maar moeten meedraaien en meer bij de opvang zitten dan thuis, etc etc.

En dan komt de vraag weer: 'moeder waarom doe ik dit?'. Waarom draai ik mee in een maatschappij vol regels en vooral 'moetes' terwijl ik me er eigenlijk niet goed bij voel. Ik wil helemaal niet vroeg opstaan, ik wil me helemaal niet haasten en ik wil mijn kinderen niet wegdoen.

Maar het moet. Van de 'maatschappij'.

En dan vraag ik me af wat mijn andere opties zijn. Het kopen van een oude boerderij (levensdroom) en leven van mijn eigen teelt zou mooi zijn. Helaas dien ik dan nog een jaar of 40 mee te draaien om elke maand mijn broodnodige 20 euro opzij te zetten.

Niet werken? Het oude ruilsysteem? Ach.....niemand die mijn strijk komt doen ik ruil voor wat aangebrande taarten...

Waarom neem ik geen stappen om mijn leven een andere richting te geven?

Simpel...

Ik heb verdorie het lef niet!

Want eens een mistap en je komt onder de ladder en de kans dat de eerste tree te hoog is om er nog te geraken is wel heel reeel.

En verder kijken ze tegenwoordig niet echt op naar 'outsiders' die niet meer naar de pijpen wensen te dansen. Werkloos? Een andere levenskeuze? tssss, een lower dus...

Ik durf nog niet met een zakje van de wibra of de zeeman over straat te lopen, laat staan dat ik even een totaal andere levenskeuze zou maken.

 

Ach, het gaat wel weer voorbij deze periode...

Eens terug aan het werk vergeet ik weer hoe het anders kan en leg ik me neer bij de zaken. Tenslotte is er toch één gegarandeerde geluksdag per maand: de 'mijn pree staat erop dag'.

 

En toch blijf ik hopen....op een ander en betere levenskeuze... hopen op de dag dat 'lef en durf' wel aan mijn kant staan.

09:44 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Tja... lef en durf... maar je moet wel eten op de plank brengen voor jou en je kinderen hé...
Een eigen boerderijke... eigen teelt... Goh ja, ik droom er ook van om elke dag in 'de Provence' wakker te worden gemaakt door de geur van lavendel...
Misschien komt het er ooit nog wel van maar dan moet er eerst gewerkt worden... voor mij en mijn gezin... Als mijn kinderen ooit met hun beide voeten op de grond staan, dan zou ik die stap wel durven zetten, maar zolang... ga ik door!
Wat de zakskes van de wibra betreffen... Je bepaalt toch wel zelf waar en wat je koopt zeker? Ik ken mensen die alles hebben wat ze willen, villa, zwembad, jacuzzi, 3 wagens voor de deur, shoppen doen ze in de Louizalaan, maar ik heb ze ook al ongegeneerd zien rondlopen met een zakske van de wibra...!
Ik wil maar zeggen, sommige dingen moeten we... voor onze kinderen en onszelf... maar de rest dat moet je invullen naar je eigen geluk!

Fijne dag nog!

Gepost door: so far, so close | 26-07-07

NJa, ik ken dat gevoel, vooral in de schoolperiode dan, elke dag zo vroeg opstaan, alle dagen hetzelfde meemaken...
en toch doen we er allemaal aan mee...
groetjes

Gepost door: Fairytalegirl | 26-07-07

Meedraaien in de maatschappij...we moeten wel!
Zolang je proper bent, zolang je vriendelijk bent, wat maakt de herkomst van dat zakje dan nog uit.
Dromen wat we zouden willen...zullen voor de meesten onder ons een droom blijven.
Maar ik begrijp je zeker en vast als het over nadenken gaat, zoveelste meer tijd je hebt, zoveelste meer en dieper je kunt nadenken en dan komen we bij de dingen terecht waar we eerst niet de kans voor hadden door het opgejaagd worden van de maatschappij.
lieve groet

Gepost door: Ellen | 26-07-07

met de eerste zin had miss hier een schone glimlach... Herkenbaarheid troef dus...

De rest werd haast anekdotisch. Gisterenavond nog stond miss op een afscheidsfeestje. Jaren geleden, bij het eerste jaar op kot zaten wij als vriendinnen op mijn kot eens te dromen van latere tijden... De 'weg-van-hier' droom was toen ook al een feit (en dat voor mannekes die nog aan hun hogere opleiding moesten starten :-))...

Een paar weken geleden kreeg ik een mail in mijn bus: "zoals iedereen al wel weet verhuizen wij begin augustus richting pyreneëen om er een chambres d'hotes te openen"... Boink (mijn oogkassen vielen eruit)... Miss wist weer van niets! Niet dat ze hier niets heeft om achter te laten: een fijne familie, fijne zussen, opgroeiende neefjes, nichtjes en een superknappe loft. Zij heeft die droom omgezet: 'loft verkocht, oude boerderij gekocht'... Zo simpel is lef hebben blijkbaar. Even oud als miss: she does it, i dream of it.

Dus stond miss gisteren op dat feestje. Tot vandaag 'besef' ik het nog echt niet dat ze alles hier achter laten... om de doodeenvoudige reden dat wij blijven door-draaien in deze mallemolen. Ik kan dromen van mijn eigen bistro met een vriendin (met ik als creatieveling die de tafelkleedjes, de gordijntjes, de inrichting, de kaart etc voor haar rekening neemt en samen met haar de keuken organiseert...) Paar jaar geleden hebben we zo op het werk een einddatum in onze 'outlookagenda' gezet. Ik ben ondertussen verhuisd van werk, zij zit er nog steeds... Voor mijn '35' hadden we toen gezegd starten we zoiets... Hier of ergens als 'godin in Frankrijk'... Tot op de dag van vandaag herinnert ze me er nog wekelijks aan... En ik, ik denk 'jaja'... maar doen... Afspraak in 2014...?

Gepost door: abnormalia | 26-07-07

zeer herkenbaar ten eerste is het niet "de maatschappij", maar ben je hetzelf (ook ik) die er voor moet zorgen dat er brood op tafel komt, wat natuurlijk geld kost. en dat brood, daar mag wel wat tss zitten, wat cultuur, beetje luxe (verwarming), etc... dat lef hebben om het anders te doen, ja ik ben ook zo'n laffaard en benijd diegene die anders kunnen leven, avontuurlijker. doppen, nee, want dan zou je gaan leven van de andere hun zweet, daar zijn we dan ook weer te trots voor.
dat ge uw kinderen moet weg doen, ja, dat lijkt mij nog het hardst.

Gepost door: watje | 26-07-07

dag Bibien de maatschappij wordt ons opgedrongen
ik loop wel met zo'n zakje op straat als het net uitkwam dat ik daar iets kocht. Ik trek me dat niet meer aan. het is betaald dat is voldoende.
maar ik weiger dus ook te doen wat een ander doet.
natuurlijk moet ik ook werken om den brode maar ik neem mijn werk niet meer mee naar huis.
diezelfde maatschappij heeft mij veranderd tot wat ik nu ben.
maak de juiste keuze voor jouzelf en succes ermee. zoek en je vind , dat hoop ik voor jou.
liefs BB

Gepost door: Black Bird | 26-07-07

Lef hebben... tja. Zo kun je het ook zien. Maar misschien is het meer het verantwoordelijkheidsgevoel dat ons tegenhoudt? Wat een ander denkt of vindt is niet van belang. Zij zijn niet diegenen die in jouw schoenen staan en jouw keuzes moeten maken. Zij hoeven ook jouw zorgen niet te delen of jouw verantwoordelijkheden te dragen. De afweging of je veel of weinig risico wilt lopen met je keuzes, maak jezelf op basis van alles wat voor jou en de jouwen belangrijk is. Ook ik heb dromen voor de 'toekomst', maar die zijn op dit moment van ondergeschikt belang. Wie weet kan ik ze ooit verwezenlijken. En misschien zal het altijd bij dromen blijven...
Liefs,

Gepost door: Nantie | 26-07-07

'Waarom doe ik?' Eigenlijk moet dat zijn: 'Waarom doen wij?' Elk van ons moet op haar of zijn tijd mee in het tredmolentje van het (te) drukke leven. Daardoor kunnen we (over)leven. Waarom blijven we dat doen? Wel, omdat we dromen hebben en die drijven ons voort. En omdat (een van) die dromen (kan) kunnen uitkomen, tenminste als we zo'n droom in de 'pinball machine' van ons denken op het juiste moment wat pushen, maar niettemin opletten met 'tilt'! Eens lukt het, je zal zien.

Groetje

Gepost door: Willy | 26-07-07

Ha! Zwijg! Een week geleden had ik ook liefst in de Alpen willen blijven, maar zo eenvoudig ligt dat idd niet.
Daarbij lijkt 't probleem me niet zozeer wat we hier allemaal "moeten," maar wel of we er voldoende waardering voor terugkrijgen. En dat komt er niet noodzakelijk door grote, radikale veranderingen te maken...

Gepost door: Beo | 29-07-07

Ik kom je een lieve groet brengen :-)

Gepost door: Ellen | 31-07-07

Oooh... dan delen we dezelfde levensdroom... Ik denk dat dat een beetje eigen is aan de mens van tegenwoordig. Hoewel lang niet allemaal, verlangen een heel aantal mensen naar meer rust, minder stress, minder drukte... Maar inderdaad, de maatschappij legt ons bepaalde dingen op, zonder dewelke we moeilijk kunnen meedraaien in de economische draaischijf. Ik hoop van harte dat je toch een gulden middenweg vindt.

Gepost door: CIA | 31-07-07

We zijn vandaag 2 augustus ...

Gepost door: Jasper | 02-08-07

Piep! Meedraaien in de rat race, maar zolang die kindjes van je klein zijn doet dat pijn.
Soms denk ik dat je in mijn hoofd kan kijken,zo herkenbaar allemaal wat jij schrijft!
groetjes van Tina

Gepost door: Dulcera | 02-08-07

De commentaren zijn gesloten.