24-10-07

navelstreng des levens doorknippen

Het is al een tijdje geleden dat ik nog letters heb neergezet. Ik zou een heleboel excuses kunnen bovenhalen maar wat doet het er ook toe. Ik was ziek. Lichamelijk dan. Ook geestelijk voelde ik me niet 100%. (oké ja eerlijk, 50% zou al een té hoge weergave zijn).

Allerlei gedachten blijven vast zitten in mijn hoofd. Herinneringen die terug oplaaien. Deuren die ik gesloten wil houden. Of misschien is het gewoon nodig om ze eens te openen. Misschien moet een gedachte eerst kunnen vliegen alvorens ze met een grote mepper te kunnen neerknallen.

Misschien is het gewoon tijd om wat navelstrengen door te knippen. Strengen die al lang mijn keel dichtknijpen op de vervelendste momenten.

 

Zo is er de navelstreng met mijn ouders. Gedurende 5 maanden geen woord of blik. En nee, géén ruzie. Ik ben gewoon gestopt met zélf te bellen. Misschien wou ik gewoon eens kijken hoelang het zou duren vooraleer hun euro zou vallen dat het precies wel érg lang geleden sinds ons laatste gesprek. Misschien wou ik eens testen of er ergens warmte was. Ergens een gevoel van: ‘we missen haar’ of ‘we geven om haar’.

De doorbraak kwam dit weekend. Ze hadden zichzelf namelijk buitengesloten en bibi was de enigste met een reservesleutel.

Een volledig kwartier bleven ze in mijn woning. Lang genoeg om een sleutel te zoeken en te zeggen hoe druk ze het hadden.

En knip ging de schaar in mijn hoofd.

 Ook een andere navelstreng diende ik te verwijderen. Een moeilijke. Eén van de moetes maar niet van de willes.

De navelstreng met iemand waar ik wel om geef. (of moet ik nu ‘gaf’ zeggen?). Iemand waar ik wel respect voor heb (had). Iemand die altijd (jawel, “altijd” bestaat soms wel J) wel een plaats zal hebben hier diep vanbinnen. Iemand waar ik graag woorden mee deelde maar die koos voor de stilte. Iemand die de dood weer een klein beetje leven gaf. Maar ook vaak een kwetsend gevoel gaf. Nog steeds. Want is het leven soms niet te kort om in stilte te leven? Wat zou zij ervan gedacht hebben denk ik dan? De vriendin in de hemel? Ze zou het niet goedkeuren. Maar ik heb geen keus. Ik hield namelijk de schaar niet vast.

 

En er komen nog navelstrengen (jaja, één letterlijke waar het trouwens ok mee gaat). Want ik wil zelf leven. Ik wil mezelf goed voelen zonder een constante druk van wat moet en niet mag.

 

Zal ik het ooit gewoon worden eigenlijk? Dat gevoel van loslaten? Loslaten zonder schuldgevoelens.

Loslaten omdat het zo misschien wel beter is.

Loslaten omdat vasthouden kwetst.

  

14:16 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

Commentaren

Hoi Bibien,
Blij nog eens iets van je te horen...
Loslaten kan pijn doen, het zal pijn doen... anders heb je het nooit vastgehad! Maar soms moet het idd. dingen en mensen loslaten om andere(n) weer een plaats te kunnen geven... omdat het vasthouden van die dingen géén pijn doet!
Laat los wat je pijn doet... probeer enkel dat vast te houden wat goed voelt!
Veel moed Bibien en veel geluk!

M&M (so far, so close)

Gepost door: M&M | 24-10-07

Moeilijk is dat... navelstrengen knippen. Maar hoe moeilijk ook, sommige strengen moet je gewoon proberen door te knippen, je moet af en toe ook eens aan jezelf denken.
Heb zelf de streng met grootste gedeelte van mijn familie enkele jaren geleden doorgeknipt, en heeft me alleen maar goed gedaan.
Groetjes

Gepost door: Breeg | 24-10-07

pfff, ik snap het

Gepost door: watje | 24-10-07

pf, ik snap het

Gepost door: watje | 24-10-07

sorry iet mis met mijn internet (of firefox)

Gepost door: watje | 24-10-07

Lieve bibien Wat ben ik blij toen ik je naam weer zag staan!
Maar nu ik je postje lees...
Ik zou zo graag kunnen reageren maar ik kan het niet :(

Ik ben gestopt met Silent Scream (en met beertje) omdat ook daar geen draadje doorgeknipt werd.

Heel veel sterkte in al wat je doet meisje, want ik weet dat je heel goed nadenkt eer je...
groetjes van maike (Ellen)

Gepost door: maike | 24-10-07

Meermaals herlezen, Bibien. Ik vind er geen geklaag of naijver in. Wel een oprechte, ontroerende uiting van gevoelens die jou meest raken op het ogenblik, want anders heb je het niet over doorknippen. Binnen afzienbare tijd zal je een echte navelstreng doorknippen en dan heb je puur geluk in je armen. Het zal schreeuwen en zeker ook wat onleuks doen, maar je kan er wel de wonderen mee verrichten die jezelf mist(te). :-))

Groetje

Gepost door: Willy | 24-10-07

Het zal uiteindelijk heel bevrijdend werken, dat doorknippen. Maar eerst is het eng en onzeker. Zo'n navelstreng biedt houvast. Houvast met hetgeen we kennen. Feeling met de huidige realiteit. Maar die kan anders, moet soms anders en dan moeten we loslaten. Voor jezelf, maar ook voor je naasten. Als jij er last van hebt, hebben zij dat ook (ook al denk je soms het tegenovergestelde).
Liefs,

Gepost door: Nantie | 24-10-07

yep.... the hardest part is letting go.... maar één keer het je lukt.... voel je je er wel beter bij.

Gepost door: Blue | 25-10-07

Hey Bibientje We moeten allemaal wel eens door een moeilijke periode ... hoewel ik heel stil ben, ben ik er soms nog eens.

Kop op, meid !!

Mops
x

Gepost door: Mopsie | 25-10-07

...en weer ben ik komen lezen en weer heb ik het moeilijk met het woordje 'loslaten'.
Realistisch gesproken is loslaten het beste als, dat wat je heel veel pijn doet, vast te blijven houden.
Probeer te genieten van je weekend Bibien.
groetjes

Gepost door: maike | 27-10-07

Hey Bibien, Het komt bij velen terug in hun postjes... 'loslaten' en hoe moeilijk het wel niet is. Veel sterkte gewenst en verheug je vooral op het nieuwe mooie leven in je.
Groetjes

Gepost door: Freggeltje | 27-10-07

Ik heb je berichtje meerdere keren gelezen. Inderdaad heel moeilijk, he. Het doorknippen of doorgeknipt worden...Je doet het niet zomaar maar soms is het de enige manier om zelf te kunnen overleven..
Dikke knuffel.
En blij iets van je te horen.

Gepost door: els | 28-10-07

Piep! 't is wel definitief natuurlijk, zo een navelstreng ... of net niet?
Is het niet eerder een "vrij" laten, de kans geven om zelf te groeien, en eventueel ook (liefst zelfs?) op eigen kracht terug te komen?
Volgt er op het doorknippen van een navelstreng niet een periode van voeden en verzorgen?
Ik lees hier geen afsluiten van in, maar eerder een uitkijken naar ...

Gepost door: Tina | 31-10-07

Bibien is back alive & kicking!!!
Allez, kicking is vooral de baby in haar buik.
Liefs, JB

Gepost door: Joe Bradley | 03-11-07

Loslaten.... is iets heeeeeel moeilijks,kweet het ;-)
Groetjes

Gepost door: Curly | 11-11-07

Ik denk niet dat ge loslaten ooit echt gewoon kunt worden...

Gepost door: Anna Stesia | 11-11-07

Veel sterkte in je strijd...
Liefs,

Gepost door: Nantie | 26-11-07

Teken van leven? Bibientje, laat nog es iets van je horen... Kort, zodat we gewoon weten dat je nog OK bent...

Gepost door: Liza | 28-11-07

De commentaren zijn gesloten.