24-10-07

navelstreng des levens doorknippen

Het is al een tijdje geleden dat ik nog letters heb neergezet. Ik zou een heleboel excuses kunnen bovenhalen maar wat doet het er ook toe. Ik was ziek. Lichamelijk dan. Ook geestelijk voelde ik me niet 100%. (oké ja eerlijk, 50% zou al een té hoge weergave zijn).

Allerlei gedachten blijven vast zitten in mijn hoofd. Herinneringen die terug oplaaien. Deuren die ik gesloten wil houden. Of misschien is het gewoon nodig om ze eens te openen. Misschien moet een gedachte eerst kunnen vliegen alvorens ze met een grote mepper te kunnen neerknallen.

Misschien is het gewoon tijd om wat navelstrengen door te knippen. Strengen die al lang mijn keel dichtknijpen op de vervelendste momenten.

 

Zo is er de navelstreng met mijn ouders. Gedurende 5 maanden geen woord of blik. En nee, géén ruzie. Ik ben gewoon gestopt met zélf te bellen. Misschien wou ik gewoon eens kijken hoelang het zou duren vooraleer hun euro zou vallen dat het precies wel érg lang geleden sinds ons laatste gesprek. Misschien wou ik eens testen of er ergens warmte was. Ergens een gevoel van: ‘we missen haar’ of ‘we geven om haar’.

De doorbraak kwam dit weekend. Ze hadden zichzelf namelijk buitengesloten en bibi was de enigste met een reservesleutel.

Een volledig kwartier bleven ze in mijn woning. Lang genoeg om een sleutel te zoeken en te zeggen hoe druk ze het hadden.

En knip ging de schaar in mijn hoofd.

 Ook een andere navelstreng diende ik te verwijderen. Een moeilijke. Eén van de moetes maar niet van de willes.

De navelstreng met iemand waar ik wel om geef. (of moet ik nu ‘gaf’ zeggen?). Iemand waar ik wel respect voor heb (had). Iemand die altijd (jawel, “altijd” bestaat soms wel J) wel een plaats zal hebben hier diep vanbinnen. Iemand waar ik graag woorden mee deelde maar die koos voor de stilte. Iemand die de dood weer een klein beetje leven gaf. Maar ook vaak een kwetsend gevoel gaf. Nog steeds. Want is het leven soms niet te kort om in stilte te leven? Wat zou zij ervan gedacht hebben denk ik dan? De vriendin in de hemel? Ze zou het niet goedkeuren. Maar ik heb geen keus. Ik hield namelijk de schaar niet vast.

 

En er komen nog navelstrengen (jaja, één letterlijke waar het trouwens ok mee gaat). Want ik wil zelf leven. Ik wil mezelf goed voelen zonder een constante druk van wat moet en niet mag.

 

Zal ik het ooit gewoon worden eigenlijk? Dat gevoel van loslaten? Loslaten zonder schuldgevoelens.

Loslaten omdat het zo misschien wel beter is.

Loslaten omdat vasthouden kwetst.

  

14:16 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |