27-12-07

Onverwacht en nooit gedacht

Eind November. Bibien had wat koorts. Niets om ongerust over te zijn want had niet iedereen een beetje last van wat griep? En geen tijd om bij stil te staan want nog zoveel te doen.

Een vrijdagavond en met 39° leg ik me neer. Slapen wil ik, niet meer en niet minder. Morgen zou het vast wel beter gaan. Maar het ging niet beter. Maar ach, de dokter van wacht was misschien ook niet nodig. Voor hem was het toch ook weekend... Wat bijslapen en het zou wel overgaan.

Zaterdag en zondag. Stilte in huis. Mama slaapt. Tot bibien op maandagmorgen beseft dat ze niet meer recht kan. Toch wel héél zware griep. De dokter kwam. Snel. En nog sneller werd bibien naar het ziekenhuis gebracht. Op een paar uur tijd ging het slechter en slechter. 47% zuurstof over in het bloed. Beademing. Paniek op de spoed. Verward vroeg ik me af waar iedereen zo een drama van maakte. 'heel ziek' hoor ik nog. Buisjes. Pijn. Smeken om medicatie. Denken aan de baby. Pijn lijden voor de baby. Medicatie is niet goed. Wegzakken in een ongekende roes. Twee weken waarvan achteraf weinig besef. Juist de pijn kan ik me herinneren. En dan hoor ik 'pijnpomp' en intensieve. Ging het over mij? Echt? Meer pijn in de rug. Epiderale, longpunctie, longvocht wegzuigen. Nee, geen algemene verdoving. Denk aan de baby. Twee stervende mensen naast me. Gekreun de ganse nacht. Waar ben ik? Is dit de hel? En dan een helder moment. Wat doe ik hier? Haal me hier weg. En voor het eerst in mijn leven kwam ik echt op voor mezelf. Je haalt me hier binnen het uur weg brulde ik tegen de dokter. Het is geen spelletje zei ze mij. Het is te gevaarlijk. Het is mijn lichaam en mijn woord riep ik haar na. Sirene, ambulance, kennedytunnel, pijn. Maar weg. Op weg. Naar een plaats waar ze me misschien wel konden helpen. Waar ze zouden stoppen met prikken en nutteloze testen.

En zo kwam ik in het uza. Al snel op mijn gemak. Lieve mensen. Minder pijn. Veel licht. Geen stervenden rondom mij. Rust. En vooral: mensen die menselijk waren.

23 december. Ik wil naar huis. Al 3 weken zie ik de kinderen amper. De pijn is houdbaar. En de vreugde doet de rest wel vergeten. Dokters weten het niet goed. Het is te snel. De linkerlong is zwaar ontstoken geweest. Ook het longvlies en het longvocht konden niet ontsnappen. Maar bibien was zeker van haar stuk. Een thuisverpleegster komt elke dag een infuus steken. Pijnlijk. Blauwe armen. Suf en moe.

Maar bibien is thuis.

Het was een fijne kerst. Een kerst met waardering. Somber maar waardevol. Want we wisten allemaal dat het een nippe kerst was.

Om niet meer te vergeten. Bibien vond een stuk van zichzelf. Opkomen voor mijn wensen, vasthouden aan mijn wil. Een nieuw jaar. Eentje waar ik ook van betekenis ga zijn.

16:22 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |