20-10-08

put

Waarom dan al die jaren gebleven? Een mooie terecht vraag.

Waarom 9 jaar blijven in een relatie waarvan je weet dat ze gedoemd is om te mislukken. Het antwoord is nogthans simpel...

Neem een ritje met je auto. Op een weg vol putten zal je de eerste keer schrikken van de diepte van een put. Met je hoofd tegen de bovenkant van je auto (en met wat pech je tong gekneld tussen je tanden) verschiet je van de diepte van de put. Zo ook in mijn relatie. De eerste keer dat ik van bedrog kon spreken leek het alsof mijn hart onder een olifantenpoot was terechtgekomen. Onherstelbaar. En dan rij je voort op je levenspad. Je weet dat je zonder twijfel terug langs dezelfde weg gaat passeren....

De tweede maal over dezelfde weg weet je de positie van de put. Je kent de diepte en je lichaam zet zich schrap. En je beseft dat de put anders is. De wind legde er als het ware een laagje zand in. Door het feit dat je wist waar de put was kon je je schrap zetten...En de buil is minder groot.

En nee, ik zeg je niet dat vreemdgaan simpelweg een gewoonte is. Maar wel iets waar je jezelf tegen kan beschermen.

Maar één ding staat vast: nog één keer door de put en mijn wagen geeft het op. Het wrak is er niet meer tegen bestand. Afgeschreven.

Nog één keer en ik neem een andere route. Misschien geen betere weg, misschien rij ik verloren.

Of misschien kom ik een wegwijzer tegen.

12:32 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-10-08

gedachtenspiraal

Schrijf nog eens. Een zinnetje dat ik herhaaldelijk kreeg te horen. Thans genoeg zinnen geschreven. In mijn hoofd. Ze op papier herhalen bleek een hindernis.

Wat er nu allemaal veranderd is in mijn 7 maand afwezigheid? Niets! 'Als een meer zonder rimpels' schreef iemand me. Klopt. Geen prachtige geluiden van stromend water maar ook geen hoge golven. Geen positieve spiraal maar ook geen negatieve. En water dat stilstaat leeft niet. Ook al zwemmen de vissen rond.

Buiten één kind rijker (een prachtkind, het mag geweten zijn) scheerde ik geen hoge toppen. Oude kronkels in mijn hoofd blijven aan de gezonde cellen knagen. Kronkels die wachten op vergiffenis. Die er toch nooit zal komen...

Ook mijn relatie bleef hetzelfde. Dezelfde leugens vierden bovenhand. Grappig hoe één partij kan denken dat alles in orde is terwijl de andere partij slechts leeft met de gedachte dat het ooit anders zal zijn. Maar verschilt mijn relatie daarin met eender welke andere? Bestaat perfecte harmonie wel? En zij die denken dat ze een perfect 'team' vormen, leven zij niet enkel in een utopie?

Mumw geslagen noemde iemand me. Een antwoord op mijn vraag of ik wel normaal was.. En daar waar ik een ander antwoord had verwacht sloeg A. de spijker op de kop. Een eerlijk antwoord, ruimschoots geapprecieerd. Te mumw om nog hoge verwachtingen te hebben, te mumw om vertrouwen te hebben, te mumw om liefde te voelen...

En als je er niet meer in kan geloven..dan heeft het ook geen zin om er naar op zoek te gaan. Dan leef je zoals je moet of toch op zijn minst zoals er van jou verwacht wordt dat je leeft. 

In stilte. Als een meer zonder rimpels.

 

 

 

 

 

 

 

 

12:42 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |