14-11-08

hoofd vol

Ik dacht dat het makkelijk zou zijn. Het had niets te betekenen toch? Maar niets werd iets. Al snel. Misschien te snel. Misschien ook niet.

Ik ging niet blijven hangen. Niemand nodig in mijn eigen wereld. Een meer zonder rimpels weet je nog? Zelfstandig maar vooral op mezelf.

Makkelijk ook. Want in een wereld waarin je enkel voor jezelf leeft kan niemand te raken. Geen angst om gekwetst te worden. Niemand die daartoe in staat was. Niemand kwam dicht genoeg... Niemand kende je vreugde, niemand kende je angsten, niemand kende jou.

Maar wat als iemand toch het muurtje weet te breken. Zonder dat je het doorhad. Toch niet in het begin. Wat als blijkt dat iemand sluipend dichterbij kwam. Het besef dat je muur niet hoog genoeg was. Of was er een achterdeur die je vergeten was?

Wat als je beseft dat gevoelens, gevoelens die je zelf niet meer kende, blootliggen? Klaar om gekraakt te worden. Angst, het intenste gevoel dat je kan hebben. Geen fijn gevoel.

Sluit je je af? Kwets je jezelf in de wetendheid dat het minder hard kwetsen is? Bouw je de muur terug op met de zwaarste stenen hopend dat zand de barst zal dichtmaken?

Of geef je je over?

13:10 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Ik denk dat niemand in staat is om heel zijn leven achter dat muurtje te blijven zitten.
Vroeg of laat komen er barstjes in, vroeg of laat maken we de opening zelf wat groter.
Niemand kan leven zonder liefde, vriendschap en aandacht... en daarvoor moet men binnen dat muurtje geraken... !
Iemand toelaten in je wereld, in je gevoelens, wil niet altijd zeggen dat men je gaat kwetsen.
Je moet je niet zo maar blootgeven. Het is aan de andere om de muur korreltje per korreltje af te breken.
M.a.w. men moet je vertrouwen zien te winnen en dat kost tijd en moeite.
Wie liefde 'tijd' geeft in staat lief te hebben !
Wie liefde 'tijd' geeft, kent de betekenis ervan !
Wie de betekenis kent en ervaart... kwetst niet !
Sluit je niet af voor het mooiste dat er bestaat, maar wees wel op je hoede en laat je gevoelens niet misbruiken... Komt tijd, komt raad !

Lieve groetjes,


Gepost door: M&M | 14-11-08

mooie reactie van m&m.Ach Bibien luister naar je hart,jij alleen weet wat je hart je zegt.Wees niet bang maar als er wederzijdse gevoelens zijn en je ondervind dat wat je al een tijdje mist daar kunt vinden ...Maar de twijfels spelen een rol he,keuzes maken de keuzes des levens wat moet ik doen?Niet goed weten welke keuze te maken en daarna je afvragen heb ik wel de juiste keuze gemaakt.Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je de liefde en het geluk die je mist of die je verdient dan ook weldra krijgt.Ik duim mee op de goede afloop.

Gepost door: jurgen | 14-11-08

Misschien heb je hem (onbewust) gewoon laten binnensluipen omdat je het gevoel had dat hij 'veilig' is. Een mens is niet gemaakt om alleen te blijven, maar er is altijd het risico dat je gekwetst wordt. Is hij het risico waard? Dat weet alleen jij...

Gepost door: Breeg | 14-11-08

Piep! Voilà, er is dus toch een God, en het is een vrouw. (en een lastig mens, dat natuurlijk ook, en een beetje pesterig ook, en geniepig, en gemeen, maar meestal heeft die God het wel goed voor met mensen, hoop ik dan maar)

Maar goed, ik weet niet wat ik in jouw plaats zou doen, jij alleen kan voor jezelf kiezen he?
"Good things happen to good people", en meer heb ik er niet over te zeggen :-)

Heel veel sterkte en groetjes!
xxx

Gepost door: Habibi | 14-11-08

yep, ik heb terug een muur om mij heen, deze keer onverwoestbaar, ben reeds te diep gekraakt. of ge u overgeeft of niet, alleen gijzelf kunt het weten, afhankelijk of ge moe gestreden bent of niet.
nu het kan nu wel zijn dat mijn interpretatie er volledig langs zit, maar dit was mijn ingeving op het moment :-)

Gepost door: watje | 15-11-08

Angst speelt duidelijk de hoofdrol. Het intenste gevoel dat je kan hebben? Vind je? Ik denk dat er intensere gevoelens zijn. Men moet toch ook geen schrik hebben van de angst, bij wijze van spreken. In een hoofd vol muren en gesloten deuren woont de achterdocht. En die laatste beseft niet dat het de vriendschap en de liefde zijn die gedreven aan het bouwsel breken om binnen te geraken. Ze moeten, ze willen niet voorbijgaan!

Groetje

Gepost door: Willy | 15-11-08

hmm hoe herkenbaar is dit weer
na heel lang
blijk jij al even zijn terug gekeerd
rimpelloos (ik geloof er niets van, er moet minstens een kraaienpoot rond je ogen bijzitten :-))...

En ik zucht
omdt de sluip(moordenaar) al een tijd bij mij op de loer ligt. We zitten al een hele tijd op elkaars drempel, de deur op een kier...
En het komt dichterbij... Zullen we duwen tot dat de duistere gang ons aangaapt en we doorlopen om te zien wat komen gaat of blijven we daar, gezellig op de drempel, keuvelend, lachend en dicht bij elkaar, veilig...

2008 was moeilijk... Maar wat met 2009?
pfioew!

Een ding: ik weet dat ik niet op ga staan zonder woorden en de brede straat in richting de massa. Vooraleer ik dat doe kijk ik hem recht in de ogen, zeg ik wat er op mijn lever ligt... Ik zal in zijn ogen wel zien welke richting ik uit moet. Maar ze sluiten voor gekeken te hebben: never.

Gepost door: miss abnormalia | 19-11-08

De commentaren zijn gesloten.