09-03-09

halverwege de trap

Een paar maanden verder..Genoeg gehad om neer te pennen doch waren het slechts moment situaties die vast en zeker 2 seconden later een andere wending zouden gehad hebben.

Ik had kunnen schrijven over zijn pesterijen. Klopt. Maar wat ben je ermee. Ik had ook kunnen schrijven over diepe putten maar evengoed over hoge toppen. Want beiden wisselden mekaar af. Of over hoe ik in de auto zat en een sterke drang had het gaspedaal neer te drukken op een moment dat de emmer niet alleen vol zat maar tevens ook serieuze barsten had. Over het verdriet dat hij me deed door enkel te willen dat ik neerging. Want eens een beslissing genomen had je blijkbaar zelf geen recht meer op geluk. Over koppijnen, tranen, boosheid, frustraties.

Maar ik had ook kunnen schrijven over een luisterend oor, een schouder, niet eerder geziende warmte. Want niet iedereen is zoals hem. Ook al wist ik het toen nog niet.

Nog steeds is het vechten. Langs zijn kant dan toch. Vooral zaken doen om me van mijn recht spoor te krijgen. Wel ik heb nieuws...het lukt niet. Niet meer althans. Vecht, pest en doe maar op. Maar je vecht tegen jezelf beste ex..want ik verliet de ring al lang.

Ik vraag me soms af of je al niet genoeg heb verwoest met je woorden en daden. Schep je nog genoegen? Maar ook daar moet ik je helaas teleurstellen. Ik was immers al stuk voor je mij leerde kennen. Ik zag en onderging al erger. Het doet me iets ja...maar niet genoeg om jouw doel te bereiken. Je rekening ga ik niet maken. Die krijg je later wel. Van je eigen vlees en bloed. Het was immers misschien niet zo slim om je 9 jarige dochter te melden dat je mama bedroog omdat ze zo'n kreng was. Want zij zal nooit vergeten. Ik ook niet trouwens. Maar mijn 'ik' is niet meer belangrijk voor de toekomst.

En eigenlijk, beste ex, deed je me de grootste gunst ooit. Want mocht jij me niet door deze hel hebben laten gaan dan had ik nooit beseft dat er ook een stukje hemel op aarde is. Nooit geweten dat er ook lieve, warme mensen rondlopen die het enkel goed met je voorhebben. Mensen die je 'echt' doen voelen. Die je een gevoel geven dat je er ook mag zijn.

Dus dank je beste ex. Want jouw hel bleek enkel een weg naar een stukje hemel te zijn.

 

 

11:49 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

halverwege de trap Als ik dit lees denk ik :"ik ben niet alleen op de wereld dat dit voor heeft".Ik ben er nog dagelijks mee geconfronteerd;Ik heb wel geen kinderen maar toch is het moelijk te aan vaarden dat er iemend anders is in zijn leven en dat ik er niet meer bij behoor. 7jaar heb ik ervoor gevochten om alles goed te doen en te houden en ik deed het met al mijn liefde naar hem toe.
Hélaas ik heb de wedstrijd verloren.
Groetjes

Gepost door: francine50 | 09-03-09

Telkens ik hier eens kwam kijken in de voorbije 3 maanden, Bibien, en geen nieuw postje zag, heb ik gedacht aan alles wat je bijna zeker doormaakte en wat je thans ook beschrijft. Maar na alles wat ik hier al gelezen heb van je, denk ik je veel moed toe en dat geeft hoop. Ik heb een stellig vermoeden dat, als jij je pen (weer) in de hand kan nemen, je al flink uit het dal aan het klimmen bent. Moge het zo zijn!

Groetje

Gepost door: Willy | 09-03-09

met dit schrijven is eigenlijk enorm veel mee gezegd met toch nog ne hele hoop eigen interpretaties die gevormd worden door buitenstaanders. (bedoel er niks mee hé)tenslotte was het gericht naar uw ex.

Gepost door: watje | 10-03-09

De commentaren zijn gesloten.