16-03-09

verleden verlijden.

Misschien dat het er wel altijd gaat zijn...dat gevoel. Ik probeerde het te vergeten. Probeerde het opzij te zetten. Vocht ertegen. Zinloos.

Misschien is het gewoon de enige gekende basis. De enige zekerheid. Het gevoel alsof je niets bent. Niemand. Of toch van geen wezelijk belang. Maar is iemand dat uberhaupt..

Je probeert opnieuw te beginnen. Een nieuw verleden om een toekomst te krijgen. Of gewoon het oude herschrijven. Maar het lukt niet. Het oude is er om te blijven. Geen tweede kans.

Het komt in fase's en kleine zaken. Onverwacht soms. Zoals een luide kreet in een winkelcentrum. En honderden beelden stromen door je hoofd. Geluidloos en onzichtbaar. Voor anderen toch. Maar zelf lijkt het alsof je terug kapot gaat..en opnieuw...en opnieuw.

En het maakt je uniek ja. Vast en zeker. Want niemand kan zich ooit voorstellen hoe je je voelt. Of hoe je je gevoeld hebt alvorens je alle gevoelens afsneed. Te pijnlijk. Je beleeft nieuwe ervaringen. Maar ze schrikken je af. Want ze overleven enkel op gevoelens.

Vertrouwen...Maar kan je dat wel hebben? jezelf openstellen. Mijn god, neem je het risico?

Je vertelde al veel. Hoopt het te kunnen delen. Hoopt dat men ziet waar sommige gevoelens vandaan komen. Hoopt dat men snapt dat je op sommige momenten kapot gaat in plaats van zich onbegrepen of aangevallen te voelen. Maar het is jouw probleem. Jouw probleem dat veel kapot maakt.

1 schreeuw...en je gaat terug.

Je droomt. Je hoort een kindergil. je voelt je hoofd bonken. Achteraf blijkt het slechts een slepende garagepoort. Maar je ging al terug. Beelden. Je wil ze kwijt. Knallen van de zweep. Niet figuurlijk nee. Letterlijk. Op je moeders huid. Kindergegil. Woede. Bloeduitstortingen. Bloed overal.

Je eindigt met hoofdpijn. Je merkt dat de hoofdpijn meer en meer aanwezig is. Je weet dat niet meer voelen een oplossing is. Maar je beseft dat het voelen je rechthoudt op sommige momenten. Dat je wil voelen, wil genieten.

Maar je hoopt dat het een manier is om het te doen stoppen. Praten helpt niet. Maar herbeleven misschien wel. Ook al is het vermoeiend en slorpt het al je energie weg.

Je hoopt dat het vogeltje in je hoofd gaat vliegen. En niet meer wederkeert.

12:43 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

ik denk dat ge gaat verschieten hoeveel er zijn die zich het wel degelijk kunnen voorstellen hoe het moet voelen. uiteraard, het echte diepste gevoel van het voelen is natuurlijk voor iedereen individueel.

Gepost door: watje | 16-03-09

Sommige dingen raak je nooit kwijt hé. Ze zeggen wel dat tijd alle wonden geneest... maar ze zwijgen over het litteken dat achter blijft en af en toe van zich laat horen.
Sterkte!

Gepost door: Breeg | 19-03-09

Het verleden moet O-verlijden. Tot zolang is men aangewezen op psychische verwerking. Het mentale spiegelbeeld is subjectief en enorm onzeker. We denken dat we onszelf zien zoals we zijn, maar het reële beeld ontstaat pas als vertrouwde mensen (geliefde, kinderen, vrienden,...) hetzelfde bevestigen in de omgang en houding ten overstaan van ons. Een traumatisch verleden begraven zal wel nooit kunnen, maar het zover achterlaten dat het fluiten van de andere vogels dat van die ene nare overstemt, moet een haalbaar streefdoel blijven. Duimen omhoog, Bibien. Zie je het?

Groetje

Gepost door: Willy | 26-03-09

Hallo,

Ik zit in mijn laatste jaar communicatiewetenschappen aan de KuLeuven en voor mijn thesis ben ik op zoek naar mensen die bloggen of geblogd hebben. Mijn onderzoek gaat over de motivaties die vooraf gaan aan het bloggen.

Heb je deze of volgende week ergens een uurtje de tijd voor een interview? Het zou me veel vooruit helpen.

Alle informatie wordt vertrouwelijk en anoniem behandeld.

Je kan me bereiken op tom.vingerhoets[at]student.kuleuven.be ([at] staat voor @)

Alvast bedankt,
Groeten,
Tom Vingerhoets.

Gepost door: Tom Vingerhoets | 22-04-09

Sterkte meis Uit ervaring weet ik dat het een fase is. Moeilijk, pijnlijk en heel onzeker, maar het blijft een fase. We beleven het, herleven het en komen er aan de andere kant sterker uit dan ooit tevoren. Keep faith!

Gepost door: Nantie | 31-05-09

De commentaren zijn gesloten.