16-03-09

verleden verlijden.

Misschien dat het er wel altijd gaat zijn...dat gevoel. Ik probeerde het te vergeten. Probeerde het opzij te zetten. Vocht ertegen. Zinloos.

Misschien is het gewoon de enige gekende basis. De enige zekerheid. Het gevoel alsof je niets bent. Niemand. Of toch van geen wezelijk belang. Maar is iemand dat uberhaupt..

Je probeert opnieuw te beginnen. Een nieuw verleden om een toekomst te krijgen. Of gewoon het oude herschrijven. Maar het lukt niet. Het oude is er om te blijven. Geen tweede kans.

Het komt in fase's en kleine zaken. Onverwacht soms. Zoals een luide kreet in een winkelcentrum. En honderden beelden stromen door je hoofd. Geluidloos en onzichtbaar. Voor anderen toch. Maar zelf lijkt het alsof je terug kapot gaat..en opnieuw...en opnieuw.

En het maakt je uniek ja. Vast en zeker. Want niemand kan zich ooit voorstellen hoe je je voelt. Of hoe je je gevoeld hebt alvorens je alle gevoelens afsneed. Te pijnlijk. Je beleeft nieuwe ervaringen. Maar ze schrikken je af. Want ze overleven enkel op gevoelens.

Vertrouwen...Maar kan je dat wel hebben? jezelf openstellen. Mijn god, neem je het risico?

Je vertelde al veel. Hoopt het te kunnen delen. Hoopt dat men ziet waar sommige gevoelens vandaan komen. Hoopt dat men snapt dat je op sommige momenten kapot gaat in plaats van zich onbegrepen of aangevallen te voelen. Maar het is jouw probleem. Jouw probleem dat veel kapot maakt.

1 schreeuw...en je gaat terug.

Je droomt. Je hoort een kindergil. je voelt je hoofd bonken. Achteraf blijkt het slechts een slepende garagepoort. Maar je ging al terug. Beelden. Je wil ze kwijt. Knallen van de zweep. Niet figuurlijk nee. Letterlijk. Op je moeders huid. Kindergegil. Woede. Bloeduitstortingen. Bloed overal.

Je eindigt met hoofdpijn. Je merkt dat de hoofdpijn meer en meer aanwezig is. Je weet dat niet meer voelen een oplossing is. Maar je beseft dat het voelen je rechthoudt op sommige momenten. Dat je wil voelen, wil genieten.

Maar je hoopt dat het een manier is om het te doen stoppen. Praten helpt niet. Maar herbeleven misschien wel. Ook al is het vermoeiend en slorpt het al je energie weg.

Je hoopt dat het vogeltje in je hoofd gaat vliegen. En niet meer wederkeert.

12:43 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-03-09

halverwege de trap

Een paar maanden verder..Genoeg gehad om neer te pennen doch waren het slechts moment situaties die vast en zeker 2 seconden later een andere wending zouden gehad hebben.

Ik had kunnen schrijven over zijn pesterijen. Klopt. Maar wat ben je ermee. Ik had ook kunnen schrijven over diepe putten maar evengoed over hoge toppen. Want beiden wisselden mekaar af. Of over hoe ik in de auto zat en een sterke drang had het gaspedaal neer te drukken op een moment dat de emmer niet alleen vol zat maar tevens ook serieuze barsten had. Over het verdriet dat hij me deed door enkel te willen dat ik neerging. Want eens een beslissing genomen had je blijkbaar zelf geen recht meer op geluk. Over koppijnen, tranen, boosheid, frustraties.

Maar ik had ook kunnen schrijven over een luisterend oor, een schouder, niet eerder geziende warmte. Want niet iedereen is zoals hem. Ook al wist ik het toen nog niet.

Nog steeds is het vechten. Langs zijn kant dan toch. Vooral zaken doen om me van mijn recht spoor te krijgen. Wel ik heb nieuws...het lukt niet. Niet meer althans. Vecht, pest en doe maar op. Maar je vecht tegen jezelf beste ex..want ik verliet de ring al lang.

Ik vraag me soms af of je al niet genoeg heb verwoest met je woorden en daden. Schep je nog genoegen? Maar ook daar moet ik je helaas teleurstellen. Ik was immers al stuk voor je mij leerde kennen. Ik zag en onderging al erger. Het doet me iets ja...maar niet genoeg om jouw doel te bereiken. Je rekening ga ik niet maken. Die krijg je later wel. Van je eigen vlees en bloed. Het was immers misschien niet zo slim om je 9 jarige dochter te melden dat je mama bedroog omdat ze zo'n kreng was. Want zij zal nooit vergeten. Ik ook niet trouwens. Maar mijn 'ik' is niet meer belangrijk voor de toekomst.

En eigenlijk, beste ex, deed je me de grootste gunst ooit. Want mocht jij me niet door deze hel hebben laten gaan dan had ik nooit beseft dat er ook een stukje hemel op aarde is. Nooit geweten dat er ook lieve, warme mensen rondlopen die het enkel goed met je voorhebben. Mensen die je 'echt' doen voelen. Die je een gevoel geven dat je er ook mag zijn.

Dus dank je beste ex. Want jouw hel bleek enkel een weg naar een stukje hemel te zijn.

 

 

11:49 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |