17-06-09

opnieuw...opnieuw...opnieuw...

Weet je het al? vraag ik mezelf. Weet je nu al wat je wil? Of wat je met je leven wil doen? Weet je al welke weg je gaat nemen? Weet je al wat voor jou geluk is?

Het antwoord blijft me schuldig. Bewust besef ik dat ik diegene ben die het antwoord moet geven. Maar ik wacht..Trappelend op één plek, hopend dat de juiste weg vanzelf onder mijn voeten komt te liggen. Of laat ik het leven gewoon passeren? Geen toppen maar ook geen putten?

Maar ik besef...het is te laat..de berg werd al beklommen dus het dal neem je er keuzeloos bij. Het blijkt vermoeiender dan ik dacht..dat klimmen. Sommige periode's kijk ik op een mooi uitzicht, een licht stoffige weg, een briesje in mijn haar. Maar soms kijk ik ook naar beneden en besef ik de risico's die het dal met zich kunnen meebrengen. Op die momenten vraag ik me af of het wel verstandig was. Had ik niet beter de rechte weg genomen? Alleen..zonder bergen en zonder dallen? Niet klimmen van vreugde, maar ook niet vallen van verdriet.

Het was halverwege de berg dat het besef er pas kwam. Het besef dat ik hoger was dan ik dacht, het besef dat het dal al ver onder de horizon lag. Het was maar even, slechts een paar uur, misschien net een dag. Maar genoeg om te voelen dat de glazen kooi rond mijn hart brozer werd. Nog net niet gebarsten. Maar ergens..

Ik klom door. Het geloof dat de top van de berg mijn geluk zal zijn. Maar de stem van het dal blijft als een echo gaan. Het angstgevoel te vallen deed me voorzichtigere stappen nemen.

De berg blijft even groot. Maar ik klim minder snel.

15:33 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Eerst... ... en vooral...
Welcome back!

Ten tweede...
Ik hoop dat je de top van de berg behouden bereikt! Snel of traag, je komt er wel!
Toitoitoi...

Gepost door: Freekie | 17-06-09

Een leven zonder toppen en dalen is ook maar niks. En met blijven trappelen geraak je nergens. Misschien maar goed dat je al onderweg was zonder het goed en wel te beseffen. Maar vergeet niet: de reis is vaak beter dan de aankomst. Enjoy the view.

Gepost door: Vogel | 18-06-09

ik ga klimmen in de komende dagen ga ik letterlijk klimmen
en mentaal
ga ik zeker vloeken dan
(ik haat ergens bergen)
maar ik heb het nodig, zover weet ik het...
nodig om op de top van mijn weggesneden adem
diep in mezelf te wroeten
en te zeggen: this one is for you miss, for your future... Dit is jouw berg.
En ik zou kunnen zeggen: elke stap die ik zet zal er mee eentje voor jou zijn... maar dat doe ik niet.
Want dat is het minst leuke van héél dit verhaal: bergen beklimmen en afdalen doe je alleen. Soms kan je het delen maar in se is het met je eigen voeten, je eigen knieën om door te gaan en je eigen adem die afgesneden wordt...
Maar dat moment van glorie, heel ver omhoog daar... Daar ga ik niet mijn armen open doen maar me héél klein maken. Klein ten opzichte van het wijde uitzicht en heel diep in mijn hart een heel klein beetje hoera roepen en huilen tegelijkertijd.
Stapje voor stapje zonder te weten wat nu het moeilijkste is: vals plat of steil omhoog en knal omlaag.
Terugkeren is soms zo makkelijk... het hunkeren naar een pad dat je kent. Maar mijn interne gps moet op zichzelf gaan vertrouwen... vooruit is de enige richting om over die berg te geraken... Al is het dan met tranen en een rugzak vol onzekerheid.

Hang on there!

Gepost door: abnormalia | 19-06-09

De commentaren zijn gesloten.