10-08-09

twee mensen...twee gedachten..teveel verwachtingen

Niet verwacht...zeer plots...zag ik mijn spiegelbeeld in de tv die op hoge toeren draaide maar me amper kon boeien. Wazig was het beeld. Het spiegelbeeld nogthans duidelijk. 1 betraand gezicht..

Een beeld dat ik al lang niet meer zag bij mezelf. Niet meer op zo'n manier. De laatste keer was net voor de beslissing een eigen leven te beginnen. Voor mezelf. Met kinderen. Maar zonder de 'vader' die me meer verdriet bracht dan vreugde.

En toch was het daar weer. Iets anders..maar o zo intens..Niet gedacht ooit nog in deze situatie te zitten. De situatie waar ik van wegliep. De situatie waar ik mezelf beloofd had ze nooit meer toe te staan.

Ik begreep hem. Heel goed zelfs. Na weken zorgen voor kleine wezens en eindelijk nog eens een vrije avond wil je hem wel eens spenderen op een terras of aan een tafel met een mannelijke vriend en het bijhorende pint. Ik begreep het.

Maar ik had ook mijn gevoelens...Want nu had ik mijn kinderen. Gebonden aan mijn huis. Met plezier. Na een weekje eindelijk terug de vertrouwde geur, het kinderlijk geroep en zoveel meer. Omstandigheden niet gezocht. Misschien was het fout te verwachten ook deze avond eens in gezelschap door te brengen. Niet met zijn kinderen maar eens een keertje met de mijne..Ik begreep het. Het was een moeilijke keuze. Ook hij had recht op eens 'iets anders'. "Je hoefde niet bij ons te zijn zei hij me. Je had evengoed de voorbije weken kunnen afspreken." Helemaal waar. Ik had ook een andere keuze kunnen maken. Ik kan er niet omheen. Ik was bij jullie omdat ik jullie graag zie, graag bij jullie ben. Niet als opoffering. Gewoon...omdat het met twee ook zoveel fijner is dan alleen.Misschien was het fout van mij om hetzelfde te verwachten.  Huilend vertrokken. Zo intens teleurgesteld. Ik begreep je. Jij mij niet.  Was het niet normaal dat je eens iets anders wou? Ja zeker.. Het was toch allemaal zo erg niet...Nee, niet voor diegene in gezelschap..wel voor diegene in tranen. Als je maar even kon voelen hoe ik me voelde..

Ieder zijn keuzes. Dat is waar. Misschien moet ik ook maar meer voor 'mezelf' gaan.

Ik zie je graag. Echt waar. Heel intens. En nog steeds ben je voor mij mijn soulmate en diegene waar ik mezelf in terug kan vinden.

Maar mensen vergeten nooit hoe je hen deed voelen...

15:51 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Aangrijpend toch, Bibien. Als je iemand graag ziet, heel intens, een soulmate, zoals je schrijft, dan ben je ook bereid om zeer ver te gaan. In toenadering, maar ook in vergevingsgezindheid. Misschien is de een (door omstandigheden) veel gevoeliger dan de ander en is opzet ver te zoeken. In elk geval, Bibien, komt het jou helemaal toe van nooit meer pijn te hoeven voelen. Het zou een openingszin moeten zijn waarnaar alle andere woorden aan jou zich dienen te schikken. Ik wens het je toe!

Groetje

Gepost door: Willy | 10-08-09

Over de kinderen kan ik niet meepraten...
Maar de situatie, de omstandigheden zijn zóóóó herkenbaar... Pijnlijk herkenbaar...

Praten, praten, praten...
Ik zeg het aan al wie het horen wil tot vervelens toe... Praten...
Gebrek aan "communicatie" is dodelijk. Altijd en overal...
Praten over wat je wil, wat je verwacht van een ander, wat je niet wil, wat je niet verwacht, hoe jij zaken ziet, hoe je denkt, wat je voelt...
Zo kan je verrassingen vermijden...

Tegelijk besef ik dat het véél makkelijker gezegd dan gedaan is...
Kop op bibien...
Zelfs soulmates raken elkaar soms harder dan de bedoeling was. Jullie kunnen er sterker uit komen...
Een verloren veldslag is nog geen verloren oorlog.. Zeker niet in "the battlefield called love"...

Gepost door: Freekie | 11-08-09

Een magere troost, ik weet het, maar ik begrijp je ... héél goed!
Knuffel,

Gepost door: Marjan | 11-08-09

Love is indeed a battlefield.

Ik ken natuurlijk de situatie niet, dus ik ga ook maar op mijn gevoel af.

Misschien heb je heel hoge verwachtingen tov hem. Dat hij alles is wat die andere niet was. En als dat beeld plots even doorbroken wordt, valt hij als het ware van zijn sokkeltje.

Niet leuk. Maar mss ook wel goed. Met beide voeten op de grond. Want zoals Freekie al zei: Zelfs soulmates kunnen elkaar pijn doen.

Maar kom, het zijn ook maar woorden die ik hier achterlaat. Uiteindelijk doet het heel erg pijn en dan helpen woorden niet...

Knuffel!

Gepost door: beate | 11-08-09

Bibien,

Herkenbaar hoor. En het zal ook niet de laatste keer zijn (misschien ook gelukkig maar ;)
De volgende keer maak je er gewoon een supergezellige avond van met de kids, en doe je die dingen die je anders niet deed?
En 's avonds leg je jouw gevoel hem uit en maak je afspraken.

Zolang je elkaar allebei ruimte en begrip geeft, komt het wel in orde!

Groet!
Trucido

Gepost door: Trucido | 05-09-09

Het kan niet toevallig zijn dat ik hier nu voor het eerst kom lezen. De laatste zin blijft nazinderen...en nog ... en nog ...

Gepost door: noalinne | 30-09-09

De commentaren zijn gesloten.