29-09-09

dromen..plannen..niets...

Eén van de zwaarste gedachten lijkt me wel de realisatie dat niets is wat je als kind voor ogen had...  Of ingeprente illusies misschien...En dan nu het besef dat je het enkel maar fata morgana's waren.

Waarschijnlijk was het puur hoop. Hoop die me toen door een hel hielp. Want enkel de gedachte dat er ooit wel iemand me zou 'redden' kon me als 7-jarige doen overleven. Het gebeurde niet. Ik snakte wanhopig. Maakte keuzes waarvan ik dacht dat ze me een beter leven zouden geven. Achteraf slechts een verlenging van de hel. Of uitstel van de echte executie misschien.

Sommigen begrijpen niet waarom ik 10 jaar bleef in een leven dat verre van juist was. Waar ik telkens opnieuw bleef hangen in een wereld van bedriegerij en onrespect. Het enige juiste antwoord is misschien dat zelfs deze wereld beter was dan diegene waar ik inzat. Een oncorrecte wereld van kindgeweld en mishandeling.

En men groeit. En men beseft. Ik maakte een stap vooruit. Een moeilijke..Want men weet niet welke wereld de volgende is. Ik ging van heel slecht naar slecht. En dan van slecht naar 'ik weet niet wat er komt'. Maar zeker het besef dat het niet terug is naar slechter. Enkel een stapje dichter naar wat juist is. En ik hoop.

Of ik probeer te hopen. Want als je beseft dat het vroeger slechts hoop was dat je rechthield kan men zich dan nu sussen met deze gedachte? Of bouw je slechts terug een illusie op. Een illusie dat de wereld er ooit wel eens anders zal uitzien voor je.

Je hoopt. Maar geloven doe je niet meer.

10:51 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hoop is het belangrijkste. Hoop is een begin. Hoop helpt je verder.
Ik kan me niet indenken wat dat met iemand moet doen, als kind zoiets meemaken. Maar ik heb hier genoeg gelezen om te weten dat er een uiterst sterke vrouw in je zit. Die zichzelf heel goed kan redden als dat moet. En haar kids.
Ventileer hier alles wat je kwijt moet, maar geef de moed nooit op, bibien.
Hele dikke knuffel terug.

PS: het helpt.

Gepost door: Birdie | 29-09-09

De achtergrond waartegen je dit stuk beleving plaatst is schrijnend. Het wekt gevoelens van machteloze woede op bij de lezer die met je meevoelt. Maar jijzelf bent niet machteloos, Bibien. Uit alles blijkt dat je -hoe moeilijk en stresserend je leven dan nog- een 'survivor' bent. Niemand weet welke wereld zijn volgende is, maar jij weet alvast: toekomst is niet voor doetjes. Fingers crossed!

Groetje

Gepost door: Willy | 01-10-09

De commentaren zijn gesloten.