30-08-10

Dear Ex..

liefste, beste, idiote, lompe,

Aan Ex,

Dit briefje even om je proficiat te wensen met je wilskracht doorheen de jaren. Uiteindelijk dien ik toe te geven dat het weinige mensen gegeven is zijn ex-partner, na 11 jaar, nog vol vreugde te pesten. Men kan alvast niet stellen dat je geen doorzettingsvermogen hebt. Op dat gebied toch niet...Wat had het prachtig geweest als je indertijd je ''vreemdgaan-probleem' met dezelfde overtuiging had kunnen aanpakken! Jammer genoeg namen je hercencellen toen dagelijks al een badje in alcohol, wat vast wel voor enkele belemmeringen heeft gezorgd of toch minstens kon dienen als ongeldig en totaal onzinnig excuus.

Met grote vreugde constateer ik tevens dat je na al die tijd nog steeds geen groot licht bent! Tegelijk vraag ik me ook af aan welke toog je je huidige advocaat hebt gevonden? Tenslotte had men toch met dat diploma kunnen verwachten dat met 'pare' weken en 'onpare' weken van mekaar kon onderscheiden. Maar het is je vergeven...soort zoekt soort immers! Gelukkig maar..in mijn geval dan toch...

Verder ben je blijkbaar nog steeds één van de gelukkige onder de mensheid die vanuit de overtuiging kan leven dat de wereld rond zijn kont draait! Prachtig gewoon om te zien dat je je lesje nog steeds niet hebt geleerd! Nog meer omdat het me de zekerheid geeft dat de goot nog harder zal aankomen. Ooit dan toch.

Het woordje respect is je nog steeds vreemd. Ik wens je het dan ook toe om zelf eens een kind uit je p*nis te persen! Want, geachte ex, ik verzeker je, het is iets pijnlijker dan de kater die destijds een deel van je leven vormde (lees: dagelijkse kost was). Zou het dan ook terecht zijn mocht ik zeggen dat 'respect voor de moeder van je kind' daar diende te beginnen? Maar kom, laat ons beginnen bij les 1: 'de kinderen hebben ook een moeder en hoe hard je je best ook doe, ze zal er altijd zijn' ! Ziezo, elke avond herhalen tot je het kan onthouden he! Lees je het ook even voor aan je vriendin? Misschien dat ze dan begrijpt dat het niet zo proper is om kinderen contact met hun moeder te weigeren en dat 'de kinderen willen vormen naar haar regels en eisen' er wat over is..

Niettemin, ex, ga ik deze keer het gevecht aan. Ik, L - mijn steun en toeverlaat, en mijn advocate (ow ja, die tevens bekend staat als de bitch van het westelijk halfrond). Ik weet dat het je wat zal teleurstellen om te zien dat ik niet alleen sta...hopelijk geraak je daar wat over...

Groeten, hoogachtend, respectvolle afsluiting,

Bibien.

P.S: moge de beste winnen! (ikke dus, voor het geval je verstand nog zou denken dat ik je succes wens)

 

16:04 Gepost door bibien in Liefde | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-08-10

Zou ik...

Zou ik niet nogmaals iets schrijven...

De gedachte kwam meermaals in mijn hoofd doch iets weerhield me. Schrijven deed ik nog wel..delen met de buitenwereld niet meer...

Ik leerde veel de afgelopen 2 jaar. Ik kwam ook een stukje van mezelf tegen. En ik leerde dat het leven meer was dan meegaan met de stroom, ook al was het soms donkerder dan de duisternis van de nacht. En ook nu, na 2.5 jaar lijkt de situatie nog steeds niet op een kalme zee waar met rusteloos met een rubberen bootje op kan dobberen. Ook nu overspoelen grote golven mijn kleine eilandje nog. Alleen zit ik nu vaak in de luchtbel die boven de bomen hangt.

Mijnheer ex kreeg als eerste een schot. Niet meer welkom in mijn kleurige bel. De moeilijkste stap ooit. Want mijnheer ex deelde één belangrijk ding met mij...de kinderen...En hij trapte terug..meermaals en hard. En telkens was er iemand om me een goede stel spikes aan te bieden. Gelukkig maar... Het boek 'the secret' leert dat men positief moet denken om een wens te bekomen en dankbaar moet zijn. Wel..ik zou het verdorie héél positief vinden mocht de ex morgen kaal en impotent wakker wordenLachen. Verder ben ik hem heel dankbaar voor de levenswijsheid die hij mee meegaf: Slechte mensen bestaan wel!

Wat de 'nieuwe' man in mijn leven betreft...hij is er nog steeds... Het pad was erg moeilijk met momenten. Ook de nieuwe man had een gekleurd verleden...Situaties namen soms een wending die ook hier tranen gaven in het diepst van mijn hart. Maar ik hield vol. Het verleden sprak namelijk..niet de man zelf...Nooit gaf ik 'hem' op. Ook al werd 'de liefde' soms opgegeven langs zijn kant. Het lijkt soms wel alsof ik 'vastplak' aan hem. En God weet dat het niet met simpele pritt is! Ook hier werden beelden gevormd die blijvend zullen zijn achter de spiegels van mijn ogen.

Soms komen ze naar boven..de beelden...ze doen me denken..ze doen me voelen..soms kwetsen ze nog steeds...

Maar ik sta ze niet toe. 1 gekleurd verleden is genoeg...Een toekomst vol regenbogen is het verlangen...

11:57 Gepost door bibien | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |