06-10-09

Wachten op Godot.

Het denken maakt me gek. Denken aan een oplossing. Terwijl je nog ineens niet goed weet wat het probleem is..Dus je besluit om even te stoppen met denken. Wat uiteraard geen optie is. Onbeslist Nog erger wordt het als je de ene moment zo denkt..en de andere moment weer anders. En je begint ook zo te praten..de ene moment zo..de andere moment anders. Erg makkelijk is het niet. Moeilijk zo ook een mooie woordkeuze zijn.

Dus bibien stopt even met denken. Bibien moet misschien geen antwoord op alle vragen in haar hoofd. (bibien weet ook wel dat ze zichzelf illussies wijsmaakt tenzij ze morgen een manier zou vinden om haar gedachten weg te snijden).

'Je leeft maar één keer'. Je hoort het vaak. Mij maken ze het alvast niet wijs. Want zeg nu eerlijk..zijn mensen die dit kunnen zeggen zo superieur dat ze alvast een kijkje mochten nemen achter de dood? Soms denk ik dan: al goed, maar één keer. Want écht leuk was die ene keer tot nu toe niet. En soms denk ik ook als ze me zo iets zeggen: maar manneke toch, stel dat je ongelijk hebt, gij gaat nog verschieten na het uitblazen van uw laatste adem!Onschuldig.

'Je leeft maar één keer'geeft mij alvast een toekomstig angstgevoel. Want als ge het maar één keer moogd doen dan dien ik alvast te plannen! Stel dat ik iets niet voorzie...goh..misschien héél mijn één keer naar de knoppen...Verstomd

Dus ik ga niet meer denken over één keer. Ik ga even terug kijken of ik op zijn minst al één dag met succes kan volbrengen. Lijkt me op zich al een zware opgave op zich.

Gisteren lag ik één keer bij hem..Gisteren genoot ik één keer van hem..gisteren vond ik de oude hem weer even terug..gisteren was ik iets..

En morgen ga ik terug voor één keer.

 

14:24 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-09

loslaten en ander gedoe..

Hoe laat je los? Ik blijf het mezelf afvragen..

Hoe laat ik hem los?

'Hem' is diegene die erin slaagde over de grote muur te klimmen.

'Hem' is diegene die er altijd was voor mij. Altijd klaar voor een babbel..altijd klaar om me er weer bovenop te helpen.

'Hem' is diegene die me soms zo fijn kon doen voelen. Het is fijn te vertroeven bij iemand die echt weet wie je bent..geen spelletjes..gewoon jezelf.

'Hem' is diegene waarvoor niets te moeilijk leek. Elk klein probleempje loste hij voor me op.

'Hem' is diegene die me het gevoel gaf dat de wereld toch kleur had.

'Hem' is diegene die alle remmingen wegnam. Die wist wat ik dacht zonder het te moeten zeggen. Die kon aanvoelen waar ik zat op welk moment.

'Hem' is ook diegene die in het verleden twee keer mijn onzekerheid terugbracht want hem blokkeert ergens. En 'hem' weet niet waar. Dus 'hem' neemt de redenatie dat het enkel aan 'ons' kan liggen. Ook al is 'ons' enorm fijn.

'Hem' kwam ook steeds terug.

'Hem' is er nog steeds. Altijd als ze hem belt..altijd om te voelen..

Maar 'zij' denkt dat ze 'hem' beter kan loslaten. Want 'hem' maakt haar bang. Bang dat 'hem' ooit écht weg is...

Alleen weet 'zij' niet hoe ze verder zou moeten zonder 'hem'.

 

13:34 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-09-09

dromen..plannen..niets...

Eén van de zwaarste gedachten lijkt me wel de realisatie dat niets is wat je als kind voor ogen had...  Of ingeprente illusies misschien...En dan nu het besef dat je het enkel maar fata morgana's waren.

Waarschijnlijk was het puur hoop. Hoop die me toen door een hel hielp. Want enkel de gedachte dat er ooit wel iemand me zou 'redden' kon me als 7-jarige doen overleven. Het gebeurde niet. Ik snakte wanhopig. Maakte keuzes waarvan ik dacht dat ze me een beter leven zouden geven. Achteraf slechts een verlenging van de hel. Of uitstel van de echte executie misschien.

Sommigen begrijpen niet waarom ik 10 jaar bleef in een leven dat verre van juist was. Waar ik telkens opnieuw bleef hangen in een wereld van bedriegerij en onrespect. Het enige juiste antwoord is misschien dat zelfs deze wereld beter was dan diegene waar ik inzat. Een oncorrecte wereld van kindgeweld en mishandeling.

En men groeit. En men beseft. Ik maakte een stap vooruit. Een moeilijke..Want men weet niet welke wereld de volgende is. Ik ging van heel slecht naar slecht. En dan van slecht naar 'ik weet niet wat er komt'. Maar zeker het besef dat het niet terug is naar slechter. Enkel een stapje dichter naar wat juist is. En ik hoop.

Of ik probeer te hopen. Want als je beseft dat het vroeger slechts hoop was dat je rechthield kan men zich dan nu sussen met deze gedachte? Of bouw je slechts terug een illusie op. Een illusie dat de wereld er ooit wel eens anders zal uitzien voor je.

Je hoopt. Maar geloven doe je niet meer.

10:51 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |