19-06-09

zelfkennis..

Hou je van hem? Is hij alles wat je zocht? Past hij bij je? Loopt jullie gedachtengang simultaan?Een volwaardige 'ja' volgt als antwoord uit dezelfde gedachtenkring. De mijne...'Meer dan ooit' komt er meestal nog achter.

Wat is dan het probleem? En waarom hoort er altijd wel een probleem bij geluk? Of is juist het probleem een probleem? Is er wel een probleem?Vragen die continue de wereld van mijn gedachten bewandelen. Vragen die ik maar niet kwijt speel. Negeren gaat. Voor even toch.

Is het mijn onzekerheid die parten speelt? Waarschijnlijk wel ja. Zijn antwoord op zinnetjes als 'ik zie je graag' klinkt meestal als 'dat weet ik toch'. Mijn god, wat moet dat een fantastisch gevoel geven. Beter dan mijn 'ik denk wel dat je me graag ziet'. Maar elke stap die geen bevestiging geeft op mijn 'hou je wel van me' gevoel kan me al doen twijfelen. Elk ongesproken woord schijn ik niet te horen. Of ik hoor het wel...maar trek het in twijfel. 'Je moet gewoon geloven dat het zo is' zeggen ze me dan. Tuurlijk...de buurvrouw dacht waarschijnlijk net hetzelfde toen haar man ging joggen...naar het bed van een ander...

Misschien ben ik het niet gewoon...het zomaar houden van...het zomaar vertrouwen van iemand.. Of misschien is het gewoon mijn angst. Angst om te verliezen..Blind wandelen doet vallen zonder stok of hond. Soms wint de angst ook..wie niet liefheeft kan men niet raken...Eveneens het makkelijkste stuk in mijn ex-relatie. Ik had niet (meer) lief. Maar nu...nu lijkt het liefhebben soms te groot...zo groot dat het me bang maakt..wat als...?

Ik ben bang.

11:27 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-06-09

opnieuw...opnieuw...opnieuw...

Weet je het al? vraag ik mezelf. Weet je nu al wat je wil? Of wat je met je leven wil doen? Weet je al welke weg je gaat nemen? Weet je al wat voor jou geluk is?

Het antwoord blijft me schuldig. Bewust besef ik dat ik diegene ben die het antwoord moet geven. Maar ik wacht..Trappelend op één plek, hopend dat de juiste weg vanzelf onder mijn voeten komt te liggen. Of laat ik het leven gewoon passeren? Geen toppen maar ook geen putten?

Maar ik besef...het is te laat..de berg werd al beklommen dus het dal neem je er keuzeloos bij. Het blijkt vermoeiender dan ik dacht..dat klimmen. Sommige periode's kijk ik op een mooi uitzicht, een licht stoffige weg, een briesje in mijn haar. Maar soms kijk ik ook naar beneden en besef ik de risico's die het dal met zich kunnen meebrengen. Op die momenten vraag ik me af of het wel verstandig was. Had ik niet beter de rechte weg genomen? Alleen..zonder bergen en zonder dallen? Niet klimmen van vreugde, maar ook niet vallen van verdriet.

Het was halverwege de berg dat het besef er pas kwam. Het besef dat ik hoger was dan ik dacht, het besef dat het dal al ver onder de horizon lag. Het was maar even, slechts een paar uur, misschien net een dag. Maar genoeg om te voelen dat de glazen kooi rond mijn hart brozer werd. Nog net niet gebarsten. Maar ergens..

Ik klom door. Het geloof dat de top van de berg mijn geluk zal zijn. Maar de stem van het dal blijft als een echo gaan. Het angstgevoel te vallen deed me voorzichtigere stappen nemen.

De berg blijft even groot. Maar ik klim minder snel.

15:33 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-03-09

verleden verlijden.

Misschien dat het er wel altijd gaat zijn...dat gevoel. Ik probeerde het te vergeten. Probeerde het opzij te zetten. Vocht ertegen. Zinloos.

Misschien is het gewoon de enige gekende basis. De enige zekerheid. Het gevoel alsof je niets bent. Niemand. Of toch van geen wezelijk belang. Maar is iemand dat uberhaupt..

Je probeert opnieuw te beginnen. Een nieuw verleden om een toekomst te krijgen. Of gewoon het oude herschrijven. Maar het lukt niet. Het oude is er om te blijven. Geen tweede kans.

Het komt in fase's en kleine zaken. Onverwacht soms. Zoals een luide kreet in een winkelcentrum. En honderden beelden stromen door je hoofd. Geluidloos en onzichtbaar. Voor anderen toch. Maar zelf lijkt het alsof je terug kapot gaat..en opnieuw...en opnieuw.

En het maakt je uniek ja. Vast en zeker. Want niemand kan zich ooit voorstellen hoe je je voelt. Of hoe je je gevoeld hebt alvorens je alle gevoelens afsneed. Te pijnlijk. Je beleeft nieuwe ervaringen. Maar ze schrikken je af. Want ze overleven enkel op gevoelens.

Vertrouwen...Maar kan je dat wel hebben? jezelf openstellen. Mijn god, neem je het risico?

Je vertelde al veel. Hoopt het te kunnen delen. Hoopt dat men ziet waar sommige gevoelens vandaan komen. Hoopt dat men snapt dat je op sommige momenten kapot gaat in plaats van zich onbegrepen of aangevallen te voelen. Maar het is jouw probleem. Jouw probleem dat veel kapot maakt.

1 schreeuw...en je gaat terug.

Je droomt. Je hoort een kindergil. je voelt je hoofd bonken. Achteraf blijkt het slechts een slepende garagepoort. Maar je ging al terug. Beelden. Je wil ze kwijt. Knallen van de zweep. Niet figuurlijk nee. Letterlijk. Op je moeders huid. Kindergegil. Woede. Bloeduitstortingen. Bloed overal.

Je eindigt met hoofdpijn. Je merkt dat de hoofdpijn meer en meer aanwezig is. Je weet dat niet meer voelen een oplossing is. Maar je beseft dat het voelen je rechthoudt op sommige momenten. Dat je wil voelen, wil genieten.

Maar je hoopt dat het een manier is om het te doen stoppen. Praten helpt niet. Maar herbeleven misschien wel. Ook al is het vermoeiend en slorpt het al je energie weg.

Je hoopt dat het vogeltje in je hoofd gaat vliegen. En niet meer wederkeert.

12:43 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |