09-03-09

halverwege de trap

Een paar maanden verder..Genoeg gehad om neer te pennen doch waren het slechts moment situaties die vast en zeker 2 seconden later een andere wending zouden gehad hebben.

Ik had kunnen schrijven over zijn pesterijen. Klopt. Maar wat ben je ermee. Ik had ook kunnen schrijven over diepe putten maar evengoed over hoge toppen. Want beiden wisselden mekaar af. Of over hoe ik in de auto zat en een sterke drang had het gaspedaal neer te drukken op een moment dat de emmer niet alleen vol zat maar tevens ook serieuze barsten had. Over het verdriet dat hij me deed door enkel te willen dat ik neerging. Want eens een beslissing genomen had je blijkbaar zelf geen recht meer op geluk. Over koppijnen, tranen, boosheid, frustraties.

Maar ik had ook kunnen schrijven over een luisterend oor, een schouder, niet eerder geziende warmte. Want niet iedereen is zoals hem. Ook al wist ik het toen nog niet.

Nog steeds is het vechten. Langs zijn kant dan toch. Vooral zaken doen om me van mijn recht spoor te krijgen. Wel ik heb nieuws...het lukt niet. Niet meer althans. Vecht, pest en doe maar op. Maar je vecht tegen jezelf beste ex..want ik verliet de ring al lang.

Ik vraag me soms af of je al niet genoeg heb verwoest met je woorden en daden. Schep je nog genoegen? Maar ook daar moet ik je helaas teleurstellen. Ik was immers al stuk voor je mij leerde kennen. Ik zag en onderging al erger. Het doet me iets ja...maar niet genoeg om jouw doel te bereiken. Je rekening ga ik niet maken. Die krijg je later wel. Van je eigen vlees en bloed. Het was immers misschien niet zo slim om je 9 jarige dochter te melden dat je mama bedroog omdat ze zo'n kreng was. Want zij zal nooit vergeten. Ik ook niet trouwens. Maar mijn 'ik' is niet meer belangrijk voor de toekomst.

En eigenlijk, beste ex, deed je me de grootste gunst ooit. Want mocht jij me niet door deze hel hebben laten gaan dan had ik nooit beseft dat er ook een stukje hemel op aarde is. Nooit geweten dat er ook lieve, warme mensen rondlopen die het enkel goed met je voorhebben. Mensen die je 'echt' doen voelen. Die je een gevoel geven dat je er ook mag zijn.

Dus dank je beste ex. Want jouw hel bleek enkel een weg naar een stukje hemel te zijn.

 

 

11:49 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-12-08

roltrap naar het leven.

Ik deed het. Gisteren. Plotseling. Zonder voorbereiding. Als men de jaren van nadenken even wegdenkt toch.

Ik zei het hem. Zonder dralen. De woorden die ik al die jaren niet gezegd kreeg. Woorden die ik zo vaak dacht. Gedachten zijn makkelijk, het effectief zeggen iets moeilijker.

Ik wil dit niet meer zei ik hem. Ik wil ermee stoppen. Ik ben niet gelukkig. Ik wil uit deze relatie. Harde woorden zochten zich een weg door het luchtruim. Een bevend lichaam, tranen over mijn wangen. Maar ik ging door. Door met het volgen van mijn gevoel. Door om geen weg terug meer te nemen.

Opluchting vulde mijn lichaam. Rust. Eindelijk. Het is goed zo. En ook al voelde ik zijn 'pijn' door mijn woorden heen, toch bleef het stemmetje in mijn hoofd de bovenhand halen: het is ook beter voor hem.

10 jaar gegeven. Om uiteindelijk nog enkel voor de kinderen te leven. En we zullen het ook blijven doen, voor de kinderen leven. Geen harde scheiding, geen verdeling maar rustig aan afbouwen waar we vroeger voor vochten. Rustig aan tot een situatie komen waar iedereen goed mee is. hij apart, ik apart en de kinderen.

We konden nooit praten, hij en ik. We kwamen nooit overeen. Hadden andere dromen. Andere verwachtingen van het leven.

Ironisch om dan te zien dat praten over uiteen gaan, over oplossingen voor de kinderen zoeken, verdeling,... wel lukt.

Het is goed zo. Voor iedereen.

 

11:29 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

08-12-08

alles niet - niet alles

Praten over je angsten. Praten over je verlangens. Uiteindelijk te moe zijn om te praten.. Gevoelens die mijn dagen vullen.

Ik ben er uit. Ik wil alles niet. Of was het nu niet alles? Vraag het me vandaag en het antwoord zal anders zijn dan morgen.

Ik probeer het te vertellen. Maar hoe kun je iets deftig uitleggen als je je eigen angsten niet onder ogen kan zien? Als ik me ziek voel na een poging? Misschien ben ik er gewoon niet klaar voor. Misschien ben ik er ook nooit klaar voor. Misschien wil ik het morgen wel.

Ik voel het aan als een draaimolen. Je weet niet wanneer de wind hem doet stoppen op welk moment. Zoals met mijn muurtje...steentje eraf...steentje erop..twee eraf..

Van sommige gevoelens liep ik al zo lang geleden weg. Verbannen werden ze. Niet voelen is soms beter dan te heftig voelen. Niet voelen kwetst niet. En je merkt...merkt dat men wel kan kwetsen..merkt dat sommige gevoelens het reeds doen. Wantrouwen, jaloezie, angst, gemis...Gevoelens die waarschijnlijk voor een groot stuk dicht bij liefde staan. En je vraagt je af of het gevoel van liefde opweegt tegen de andere gevoelens, gevoelens die je niet meer ging toelaten..

Je hoopt...hoopt dat de mindere gevoelens verdwijnen..maar je voelt ze opwakkeren..met kleine woordjes..Je beseft je oneerlijkheid. Deze keer is er (nog) geen basis van wantrouwen. Zelfs in geschreven woorden kan je blijkbaar de onzekerheid niet weglaten. De (nog) is er eentje teveel. Of een terechte? En toch lijkt het soms alsof je het de kans niet wil geven. Niet nog een keertje houden van...om dan te beseffen dat het allemaal voor niets was... jaren voor niets..Niet meer heel je leven aanpassen of omgooien...om na al die tijd te beseffen dat je lucht liefhad.

Maar wie zegt dat je deze keer niet voor de jaren van alles staat? Waarom mag het niet eens anders zijn? Misschien is dat wel juist het dekseltje..dat je niet meer wil passen omdat je eigen potje al wat roest afgeeft maar mits een likje verf weer als nieuw kan zijn...

Misschien ja.

 

16:42 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |