14-11-08

hoofd vol

Ik dacht dat het makkelijk zou zijn. Het had niets te betekenen toch? Maar niets werd iets. Al snel. Misschien te snel. Misschien ook niet.

Ik ging niet blijven hangen. Niemand nodig in mijn eigen wereld. Een meer zonder rimpels weet je nog? Zelfstandig maar vooral op mezelf.

Makkelijk ook. Want in een wereld waarin je enkel voor jezelf leeft kan niemand te raken. Geen angst om gekwetst te worden. Niemand die daartoe in staat was. Niemand kwam dicht genoeg... Niemand kende je vreugde, niemand kende je angsten, niemand kende jou.

Maar wat als iemand toch het muurtje weet te breken. Zonder dat je het doorhad. Toch niet in het begin. Wat als blijkt dat iemand sluipend dichterbij kwam. Het besef dat je muur niet hoog genoeg was. Of was er een achterdeur die je vergeten was?

Wat als je beseft dat gevoelens, gevoelens die je zelf niet meer kende, blootliggen? Klaar om gekraakt te worden. Angst, het intenste gevoel dat je kan hebben. Geen fijn gevoel.

Sluit je je af? Kwets je jezelf in de wetendheid dat het minder hard kwetsen is? Bouw je de muur terug op met de zwaarste stenen hopend dat zand de barst zal dichtmaken?

Of geef je je over?

13:10 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-11-08

het stemmetje

wat zeg je dan? Wat zeg je als iemand je om raad vraagt en elk antwoord het foute kan zijn.

Wat zeg je als iemand zegt diepe gevoelens voor een man te hebben...een man...maar niet de hare... Wanneer ze spreekt over zielsverwant, de juiste en houden van. Woorden die ze nog nooit uitsprak in je bijzijn. Toch niet in haar huidige relatie...

Wat zeg je als je merkt dat ze eindelijk gelukkig is? Maar niet op de juiste manier...Ze lacht meer. Meer dan dat ze in jaren heeft gedaan. Ze voelt zich geliefd. Meer dan ze ooit heeft ervaren.

Ze voelt warmte doorheen de kilte die ze de hare had gemaakt. Ze geniet..meer als ooit tevoren. Ze vertelt je hoe haar tenen krullen bij het horen van sommige woorden, hoe haar hart sneller klopt, het gevoel van eindelijk te leven.

Maar wat vertel je haar? Als je weet dat het niet over haar partner gaat..niet over de vader van haar kinderen. Een man die haar vaak in de steek liet.. Een man waarover je dikwijls dacht dat het beter voor haar had geweest als hij was gegaan.

Zeg je dan dat ze haar geluk moet opgeven? Opgeven voor het leven dat ze reeds heeft? Of zeg je haar dat het nu haar tijd is...tijd om te leven.

Of zwijg je.

10:11 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

07-11-08

hmmm

"Als je ooit de ware tegenkomt moet je hem zeker houden" zei iemand me ooit. Ik weet nog dat ik op dat moment dacht: 'onzin want hoe weet je nu op dat moment dat het de ware is'?.. Want is niet iedereen 'de ware'? Althans in het begin... Want zeker kan je toch nooit zijn? of wel?

En onlangs zag ik iets dat me deed twijfelen.. Twee mensen zo close. Maar close op een andere manier. Close in de zin van 'mekaar aanvullen'. Het leek wel of elk woord begrepen werd. Elke gesproken zin werd afgemaakt. En je zag ze samen wikken en wegen, samen denken, samen lachen, samen treuren, samen als één. En toch stonden ze apart. Een beeld dat me vreemd was.. een gevoel dat ik niet kon thuisbrengen.

Twijfels stapelen zich op in mijn hoofd. Want was 'de ware' niet zoiets als een verzonnen schim? Was het puur een utopie? Of ben ik altijd mis geweest?

Bestaat er wel degelijk een sleutel naar je hart?

 

 

 

14:19 Gepost door bibien in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |